Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Καλοκαιρινές ιστορίες | Άλιμος Αττικής

eye stories/Stories Box από
Ακολουθεί φωτογραφικό αφιέρωμα.
 
Αυτή τη φορά είπαμε να κάνουμε βόλτα στη γειτονιά της Μαρίας. Ο περίπατος ξεκίνησε με μία μαύρη γάτα η οποία ήταν ξαπλωμένη σε τσιμεντόλιθους και η ουρά της έπεφτε πολύ αστεία. Σου ερχόταν να την τραβήξεις ή να την φωτογραφίσεις. Διαλέξαμε το δεύτερο. Ο θόρυβος του κλείστρου όμως, την ξύπνησε και χάθηκε αστραπιαία!
Τα νεαρά ζευγάρια πάντα έχουν ενδιαφέρον να τα παρατηρείς, να πλησιάζεις και να ακούς πως προφέρουν το ΠΟΤΕ και το ΠΑΝΤΑ.
 
Όποτε βρίσκομαι σε φανάρι με κουμπί, σκέφτομαι πάντα το ίδιο πράγμα. Πως τα κουμπιά αυτά, δεν λειτουργούν. Έχω κάνει πειράματα γι’ αυτό το συμπέρασμα. Κάποια άλλη φορά θα μιλήσουμε για αυτά. Η γριούλα λοιπόν πατούσε το κουμπί για πολλά λεπτά, αλλά πράσινο ανθρωπάκι δεν έβλεπε στον ορίζοντα.
 
Πόσο υπέροχο θέαμα οι παρέες που κάνουν βόλτες πάνω – κάτω στο πλακόστρωτο. Πολλές φορές τις πλησιάζω για να ακούσω τι μπορεί να συζητάνε, ενώ βρίσκεται λίγα μέτρα δίπλα τους η θάλασσα. Βλέπεις από άκρως κανονικές εικόνες μέχρι σουρεαλιστικές που βγήκαν από κάποιον πίνακα άλλης εποχής ή κάποιο ποίημα υπερεαλιστή! Τα νεαρά ζευγάρια πάντα έχουν ενδιαφέρον να τα παρατηρείς, να πλησιάζεις και να ακούς πως προφέρουν το ΠΟΤΕ και το ΠΑΝΤΑ.
 
Οι κατηγορίες των ανθρώπων δύο. Αυτοί που κοιτάζουν προς τη θάλασσα και οι άλλοι που δεν κοιτάζουν. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στην πρώτη κατηγορία. Παιδιά που παίζουν με το νερό, ψαράδες που μάλλον βρίσκονται εκεί όχι για τη λεία, αλλά για την ψυχοθεραπεία που τους προσφέρει η διαδικασία. Κάποιος άλλος χτυπάει με δύναμη ένα χταπόδι. 
 
Στο τέλος της μικρής μας διαδρομής, συναντήσαμε τον συνονόματο Βαγγέλη. Ένιωσε οικεία αμέσως μαζί μας και μας είπε μπόλικες ιστορίες από τη ζωή του. Πως όταν γνώρισε πριν πολλά χρόνια τη γυναίκα του, της είπε:
 
– Δεν είμαι τζογαδόρος, δεν παίζω χαρτιά, δεν πίνω αλκοόλ, δεν καπνίζω, αλλά έχω μία αδυναμία στα σκυλιά. Αυτό δεν μπορώ να το αλλάξω με τίποτα.
 
Η γυναίκα του προφανώς δεν είχε πρόβλημα κι έτσι έζησαν και ζουν μαζί χρόνια τώρα. Μας μίλησε για τη μητέρα του που πέθανε και την πήγε στον χωριό αφού ήταν η επιθυμία της. Κάθε χρόνο, στην επέτειο θανάτου, πηγαίνει στον τάφο και γράφει την ημερομηνία με το έτος που τρέχει ημερολογιακά. Έχει πει λοιπόν στους συγχωριανούς πως αν τυχόν δε δουν κάποια χρονιά την ημερομηνία, αυτό σημαίνει πως θα έχει πεθάνει ο ίδιος και δε θα μπορεί να πάει στο χωριό. Ο Βαγγέλης, ένας άνθρωπος έξω καρδιά, με το χαμόγελο στα μάτια και στο πρόσωπο. Όσο μας μιλούσε και εγώ να του κάνω ερωτήσεις που μου γεννούσε αυθόρμητα, η Μαρία τον φωτογράφιζε. Το σκυλάκι του Βαγγέλη, είχε το όνομα Μπούμπη, έτσι για την ιστορία.
 

Πάνω που κλείναμε τις φωτογραφικές μηχανές, είδα δεξιά μου τον άνθρωπο με το κίτρινο καπέλο και τις κίτρινες λεπτομέρειες δίπλα του. Γινόταν να μην τον φωτογραφίσω;


Πρόσφατα από eye stories

Go to Top