Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Category archive

Ποίηση

Ποιήματα από βιβλία του Βαγγέλη Ευαγγελίου κι ανέκδοτα!

Ορφανοστάτης (στον Νίκο Ορφανό)

Πολυμήχανε φίλε πες μου πως βιδώνουν μία λάμπα, ώστε να περιγράψει το δεύτε λάβετε φως;   Διαβασμένε μου φίλε πες μου ποιος δρόμος έχει ακόμα, τη δική του ιστορία;   Γιατί κάτι χθεσινές ιστορίες, αύριο, μου χτύπησαν την πόρτα και μου είπαν πως έγιναν δικές τους. Φίλε μου σανιδάνθρωπε πες μου αν και που πουλούν… συνεχίζεται..

Γραμματόσημο ψάχνω πατέρα (στον Νίκο Λυγερό)

Χρήματα έχω για σου πάρω δώρο, δεν έχω χρήματα όμως για να στο στείλω. Θα μπορούσα μ’ αυτά τα χρήματα να μην πάρω δώρο και να τα έχω για να στο στείλω. Είναι ακριβά τα έξοδα αποστολής προς την Γαλλία. Χρήματα έχω για το εισιτήριο, να έρθω σήμερα στην ονομαστική σου εορτή, ώστε να σε… συνεχίζεται..

Βαριέμαι τους ανθρώπους Μαρία

Στη Μαρία (25Ν) Τους ανθρώπους Μαρία τους σπουδάζω από μικρός. Κι όσο τους σπουδάζω ολοένα και μικραίνω.   Τόσος δα Μαρία είμαι να χωρώ και να χωράω. Να αγαπώ και ν’ αγαπάω.   Μαρία σπάνιο όνομα κοίταξέ με που σου μιλώ εγχειρίδιο κανονικότητας.   Κι αν δε σε προφέρω συχνά Μαρία είναι γιατί δε σε… συνεχίζεται..

Οι λουλουδόφιλοι

Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο Μ’ αγαπά!   Στα χέρια κρατώ, λουλούδι δαντέλα.   Ξεφυλλίζω τα οικεία φύλλα του. Και κάθε επόμενη σελίδα γνωστή.   Η μυρωδιά της και το χαμόγελο. Χαμογελώ κι εγώ.   Με το άσπρο που παρόμοιο δεν έχω ξαναδεί. Ίσως να φταίει, που το λουλούδι αυτό, δεν ξέρει τι έρωτας… συνεχίζεται..

Το καλύτερό μου ποίημα

Στο κορίτσι που θα έρθει όπως θα έρθει κι εκείνο το ποίημα. Πότε ο ποιητής πρέπει να διαλέξει το ποίημα που θα μπει στο μάρμαρο της τελευταίας κατοικίας;   Σε ποια στιγμή της ζωής του;   Εν θερμώ; Εν ψυχρώ;   Ποιο να διαλέξει απ’ όλα;   Κάποιο από εκείνα τα παλιά, τα πρώτα, που… συνεχίζεται..

Ποίηση

Η 17 Νοεμβρίτσα κι ο καθημερινός οίκος (στον Αλέξη Γρηγορόπουλο)

Μία (1) Δημοκρατία με κυνηγάει. Δύο (2) ατάκες με κάνουν γαργάρες. Εδώ πολυτεχνείο! Εδώ πολυτεχνείο! Τρεις (3) σωματοφύλακες γλιτώνουν από αποκεφαλισμό, εκείνο το σπίρτο που θα βάλει φωτιά στα μυαλά σας. Μία στάση εδώ να κατέβω. Μια στάση παρακαλώ! Στα τέσσερα (4). Στα τέσσερα σου κόβουν τον πλανήτη. Περιμένεις κέρασμα; Πάρε πέντε (5). Μπάτσοι έξι… συνεχίζεται..

Το δέντρο του αφαλού

Λειψυδρία γένους θηλυκού.   Νερό ουδέτερο.   Ποιητής αρσενικό.   Θα με ποτίζεις. Θα με δακρύζεις. Θα με βρίζεις. Το βλέπεις αυτό το μικρό χωράφι στην κοιλιά μου;   Θα γίνεις κηπουρός του.   Σε διάφορες στάσεις Θα το νερώνεις˙ σε στάσεις διάφορες μα όχι αδιάφορες.   Θα ξαλαφρώνεις θα με ανακουφίζεις.   Κι όταν… συνεχίζεται..

Τετέλεσται

Πραξικόπημα ψυχών εναντίον μιας άλλης. Μιας άλλης που θεώρησαν παιχνίδι και στο παιχνίδι αρέσει το παιχνίδι. Την παγίδευσαν σε νοικιασμένο χώρο. Σε μια καρέκλα κούρνιασε κοιτώντας τους ευγνώμονες στα μάτια. Κατάματα στα δήθεν. Στις άφεγγες φωτιές τους. Αυτοί φωνάζαν ΠΥΡ! ΠΥΡ! Διασταυρούμενα πυρά έλαβαν χώρα. Και η χώρα της ψυχής μονάχη με τους κατοίκους κατανοητές… συνεχίζεται..

Κάθε φορά φόρα (κρυφό σχολειό)

Κάθε φορά που θα ανταμώνουμε, οι τέσσερις εποχές θα κλείνουν ραντεβού για reunion.   Κάθε φορά που θα σου πιάνω το χέρι κάποιος ποιητής θα γίνεται ολοένα πιο αθώος.   Ή πιότερο που σ’ αρέσει.   Κάθε φορά που θα σε φιλάω μία μαρμάρινη πηγή σε κάποιο Ελληνικό χωριό θα λέει καλημέρα στις δωδεκάμηνες άτοκες… συνεχίζεται..

Πελαγοδρομώ

Φωνές. Θόρυβος. Με αποσπούν από την έναρξη. Ή το φινάλε; Δε θυμάμαι.   Τι νύχτα κι αυτή; Να σου πω γλυκόλογα θέλω. Που τα έχω ξεχασμένα.   Να τα μπαρκάρεις στο κόκκινο κρασί. (γλυκό παρακαλώ) Ή έστω ημί.   Εν πλώ να έρθουν τα ξέμπαρκα.   Το χθες και το σήμερα. Το αύριο και το… συνεχίζεται..

Μυστικός Δείπνος

Στον Νικόλα Άσιμο. Κάθομαι στο γνωστό τραπέζι που αγαπάω. Εκείνο που είναι στρογγυλό σαν χάπι. Το παυσίπονο μου.   – Τι θα πάρετε; Μου είπες. Και ήδη έπαιρνα το βλέμμα σου. – Έχετε παντζάρια; Ρώτησα; Για να μην καταλάβεις ότι ήδη αιμορραγώ.   Άδειο το μαγαζί και γεμάτο το «ζει». Κάθισες στην καρέκλα να μου… συνεχίζεται..

Επτασύλλαβη δίχως τόνο

Αν ήμουν λέξη δε θα είχα τόνο.   Είναι πολλά τα χίλια κιλά για την πλάτη μου με την κουρασμένη όχθη.   Θα ήμουν επτασύλλαβη για να προσφέρω σαρδάμ και ατελείωτες πρόβες˙ μέχρι να με προφέρεις. Ορθά.   Θα ξεκινούσα με βήτα και θα κατέληγα σε έψιλον.   Αν τυχόν ήταν κουρασμένο θα ήμουν ρήμα.… συνεχίζεται..

Νυχταντίο

Μπορώ να σε αγαπήσω για μια ολόκληρη ζωή. Μπορώ να σε ερωτευθώ για πάντα. Μπορώ να τυλίξω την ψυχή μου με κίτρινη κορδέλα και να στη φέρω μπροστά στα ξυπόλυτα πόδια σου. Μπορώ να κόψω τις καρδιές μας σε κομμάτια πίτσας και να τις φάμε μαζί. Μπορώ να κάνω το εντός σου πούπουλα και όταν… συνεχίζεται..

Αντίστροφος Αύγουστος

Άρχισε να μετράς εσύ κι εγώ θα σε σκοτώσω, να γίνεις κίτρινο μωρό απ’ την αρχή του άσπρου.   Εκτός αν θες πορτοκαλί κλεμμένο από τον ήλιο, ξέρεις εκείνον τον τρελό που λένε όλοι, του χωριού.   Μέτρα ψυχή μου μέτρα να γίνει φίλη μου η πέτρα. Να σου σκαλίσω τη φωνή να μάθει ο… συνεχίζεται..

Δε χωράς στα ποιήματά μου

Κάθε φορά, που έρχεται η στιγμή να γράψω ένα καινούριο ποίημα, στεναχωριέμαι που δεν χωράς.   Είναι μικρά τα ποιήματά μου αλλά τον τελευταίο τον καιρό, δίνω προσπάθειες μεγάλες για να τα μεγαλώσω.   Αύριο μεθαύριο, θα σε χωρέσω σε κάποιο βίωμα της στιγμής, να γίνω σπιτονοικοκύρης σου.   Μα κάθε πρώτη του μηνός, θα… συνεχίζεται..

Επτά ημέρες μετά (στην Κατερίνα Γώγου)

Εσύ είσαι κορίτσι μου που οι φίλοι σου είναι μαύρα πουλιά;   Να μου τους γνωρίσεις. Να τους βάλω στο κλουβί με τα χρωματιστά.   Να δούμε τι είναι πιο δυνατό. Το φτερούγισμα ή το κελάηδισμα;   Εσύ είσαι κορίτσι μου που οι φίλες σου είναι σύρματα τεντωμένα;   Να μου τα γνωρίσεις. Να περπατήσω… συνεχίζεται..

Αγαπάς τα μαλλιά μου;

Αυτοί που μας αγάπησαν περισσότερο, είναι εκείνοι που μας έχουν χτενίσει τα μαλλιά.   Που τα κρατούσαν στα χέρια τους, σα να κρατούν ζωές.   Εκείνοι που όταν μας κοιτάζουν στα μάτια, σταματάει η καρδιά τους. Και όχι δεν ξεκινάει ποτέ ξανά.   Παραμένουν εκεί έξω άραγε, καρδιές σταματημένες για σένα;   Αυτοί που μας… συνεχίζεται..

Η καρέκλα έχει δύο νότες

Πρώτη νότα: Πόσο μπορεί να αντέξει ένα γυμνό σώμα ανάμεσα σε άλλα που φορούν κουτιά; Σηκώθηκαν κάποιοι να απαντήσουν. Μα καλά, τόσο πολύ φωνάζουν οι ερωτήσεις μου; Στις έξι καρέκλες πίσω, δεν κάθησε κανείς (ίσως μόνο ο Οδυσσέας). Αν ήταν όμως επτά, θα καθόταν η Αλίκη. Τελικά η Χώρα των Θαυμάτων, είναι μόνο μία καρέκλα;… συνεχίζεται..

Go to Top