Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Category archive

Ποίηση

Ποιήματα από βιβλία του Βαγγέλη Ευαγγελίου κι ανέκδοτα!

Το δέντρο του αφαλού

Λειψυδρία γένους θηλυκού.   Νερό ουδέτερο.   Ποιητής αρσενικό.   Θα με ποτίζεις. Θα με δακρύζεις. Θα με βρίζεις. Το βλέπεις αυτό το μικρό χωράφι στην κοιλιά μου;   Θα γίνεις κηπουρός του.   Σε διάφορες στάσεις Θα το νερώνεις˙ σε στάσεις διάφορες μα όχι αδιάφορες.   Θα ξαλαφρώνεις θα με ανακουφίζεις.   Κι όταν… συνεχίζεται..

Τετέλεσται

Πραξικόπημα ψυχών εναντίον μιας άλλης. Μιας άλλης που θεώρησαν παιχνίδι και στο παιχνίδι αρέσει το παιχνίδι. Την παγίδευσαν σε νοικιασμένο χώρο. Σε μια καρέκλα κούρνιασε κοιτώντας τους ευγνώμονες στα μάτια. Κατάματα στα δήθεν. Στις άφεγγες φωτιές τους. Αυτοί φωνάζαν ΠΥΡ! ΠΥΡ! Διασταυρούμενα πυρά έλαβαν χώρα. Και η χώρα της ψυχής μονάχη με τους κατοίκους κατανοητές… συνεχίζεται..

Κάθε φορά φόρα (κρυφό σχολειό)

Κάθε φορά που θα ανταμώνουμε, οι τέσσερις εποχές θα κλείνουν ραντεβού για reunion.   Κάθε φορά που θα σου πιάνω το χέρι κάποιος ποιητής θα γίνεται ολοένα πιο αθώος.   Ή πιότερο που σ’ αρέσει.   Κάθε φορά που θα σε φιλάω μία μαρμάρινη πηγή σε κάποιο Ελληνικό χωριό θα λέει καλημέρα στις δωδεκάμηνες άτοκες… συνεχίζεται..

Πελαγοδρομώ

Φωνές. Θόρυβος. Με αποσπούν από την έναρξη. Ή το φινάλε; Δε θυμάμαι.   Τι νύχτα κι αυτή; Να σου πω γλυκόλογα θέλω. Που τα έχω ξεχασμένα.   Να τα μπαρκάρεις στο κόκκινο κρασί. (γλυκό παρακαλώ) Ή έστω ημί.   Εν πλώ να έρθουν τα ξέμπαρκα.   Το χθες και το σήμερα. Το αύριο και το… συνεχίζεται..

Μυστικός Δείπνος

Στον Νικόλα Άσιμο. Κάθομαι στο γνωστό τραπέζι που αγαπάω. Εκείνο που είναι στρογγυλό σαν χάπι. Το παυσίπονο μου.   – Τι θα πάρετε; Μου είπες. Και ήδη έπαιρνα το βλέμμα σου. – Έχετε παντζάρια; Ρώτησα; Για να μην καταλάβεις ότι ήδη αιμορραγώ.   Άδειο το μαγαζί και γεμάτο το «ζει». Κάθισες στην καρέκλα να μου… συνεχίζεται..

Επτασύλλαβη δίχως τόνο

Αν ήμουν λέξη δε θα είχα τόνο.   Είναι πολλά τα χίλια κιλά για την πλάτη μου με την κουρασμένη όχθη.   Θα ήμουν επτασύλλαβη για να προσφέρω σαρδάμ και ατελείωτες πρόβες˙ μέχρι να με προφέρεις. Ορθά.   Θα ξεκινούσα με βήτα και θα κατέληγα σε έψιλον.   Αν τυχόν ήταν κουρασμένο θα ήμουν ρήμα.… συνεχίζεται..

Νυχταντίο

Μπορώ να σε αγαπήσω για μια ολόκληρη ζωή. Μπορώ να σε ερωτευθώ για πάντα. Μπορώ να τυλίξω την ψυχή μου με κίτρινη κορδέλα και να στη φέρω μπροστά στα ξυπόλυτα πόδια σου. Μπορώ να κόψω τις καρδιές μας σε κομμάτια πίτσας και να τις φάμε μαζί. Μπορώ να κάνω το εντός σου πούπουλα και όταν… συνεχίζεται..

Αντίστροφος Αύγουστος

Άρχισε να μετράς εσύ κι εγώ θα σε σκοτώσω, να γίνεις κίτρινο μωρό απ’ την αρχή του άσπρου.   Εκτός αν θες πορτοκαλί κλεμμένο από τον ήλιο, ξέρεις εκείνον τον τρελό που λένε όλοι, του χωριού.   Μέτρα ψυχή μου μέτρα να γίνει φίλη μου η πέτρα. Να σου σκαλίσω τη φωνή να μάθει ο… συνεχίζεται..

Δε χωράς στα ποιήματά μου

Κάθε φορά, που έρχεται η στιγμή να γράψω ένα καινούριο ποίημα, στεναχωριέμαι που δεν χωράς.   Είναι μικρά τα ποιήματά μου αλλά τον τελευταίο τον καιρό, δίνω προσπάθειες μεγάλες για να τα μεγαλώσω.   Αύριο μεθαύριο, θα σε χωρέσω σε κάποιο βίωμα της στιγμής, να γίνω σπιτονοικοκύρης σου.   Μα κάθε πρώτη του μηνός, θα… συνεχίζεται..

Επτά ημέρες μετά (στην Κατερίνα Γώγου)

Εσύ είσαι κορίτσι μου που οι φίλοι σου είναι μαύρα πουλιά;   Να μου τους γνωρίσεις. Να τους βάλω στο κλουβί με τα χρωματιστά.   Να δούμε τι είναι πιο δυνατό. Το φτερούγισμα ή το κελάηδισμα;   Εσύ είσαι κορίτσι μου που οι φίλες σου είναι σύρματα τεντωμένα;   Να μου τα γνωρίσεις. Να περπατήσω… συνεχίζεται..

Αγαπάς τα μαλλιά μου;

Αυτοί που μας αγάπησαν περισσότερο, είναι εκείνοι που μας έχουν χτενίσει τα μαλλιά.   Που τα κρατούσαν στα χέρια τους, σα να κρατούν ζωές.   Εκείνοι που όταν μας κοιτάζουν στα μάτια, σταματάει η καρδιά τους. Και όχι δεν ξεκινάει ποτέ ξανά.   Παραμένουν εκεί έξω άραγε, καρδιές σταματημένες για σένα;   Αυτοί που μας… συνεχίζεται..

Η καρέκλα έχει δύο νότες

Πρώτη νότα: Πόσο μπορεί να αντέξει ένα γυμνό σώμα ανάμεσα σε άλλα που φορούν κουτιά; Σηκώθηκαν κάποιοι να απαντήσουν. Μα καλά, τόσο πολύ φωνάζουν οι ερωτήσεις μου; Στις έξι καρέκλες πίσω, δεν κάθησε κανείς (ίσως μόνο ο Οδυσσέας). Αν ήταν όμως επτά, θα καθόταν η Αλίκη. Τελικά η Χώρα των Θαυμάτων, είναι μόνο μία καρέκλα;… συνεχίζεται..

Φρουτοπία

Φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Σε κάτι γωνιακό με ωραία ΘΕΑ. Σε παρακαλώ, με κεφαλαία. Σου διάβασα το φρούτο κι ανοίξανε οι βρύσες – όχι των ματιών σου – γιατί εσύ δεν έχεις μάτια. Με τα μαλλιά σου με κοιτάζεις από την αρχή ως την αρχή. Χαμογελάς με τα ποιήματά μου. Το ξέρω πως είναι αστεία. Αν… συνεχίζεται..

Κουταλιά σ’ αγαπώ

Αναπνοές δάνεια. Δανεικές και αγύριστες. Φυλακισμένες σ’ ένα κορμί αδιάβροχο και αλλεργικό στους βυθούς. Αναπνοές γοργόνες. Μισές αλήθεια και μισές ψέμα. Γεννήθηκαν μέσα σου και θέλουν να ζήσουν μέσα μου. Αναπνοές έμβρυα, με άφθαρτο ομφάλιο λώρο. Δε σε φωνάζουν μαμά οι αναπνοές σου. Μημή σε φωνάζουν, απ’ τα αγάλματα ΜΗ σου. Οι αναπνοές μας πριν… συνεχίζεται..

Καίρια συντροφία

Κομμάτι γης η πλάτη μου, τα χέρια μου και η καρδιά μου. Ήρθα γιατί δεν ήξερα άλλον δρόμο, άλλο μονοπάτι. Ήρθα να γίνω κάτι. Γεννιέμαι! Βάζω χέρι στην ανάσα και κλειδί στο θόρυβο. Γύρω μου καθρέφτες ή εγωισμοί; Μπορεί και συγγενείς μου μακρινοί. Από Αρχαία γη. Χορεύω από χαρά και εντολές θνητών. Οι πατούσες μου… συνεχίζεται..

Ησυχία! Άβατο

Σ’ ακούω να μου μιλάς και ο Θεός γίνεται πέντε γράμματα. Μ’ αγγίζεις με τις πατούσες σου και το Σάββατο έχει ένα Β. Το άλλο στο χαρίζω. Αρχικά. Δεν ξέρω τι νιώθεις και δε με νοιάζει. Όπως δε με νοιάζει αν μ’ αγαπάει το κίτρινο. Ψέματα λέω. Και με νοιάζει και με αγαπάει. Εκεί που… συνεχίζεται..

Κάθε μεσάνυχτα θα με αγαπάς | ΟΟ:ΟΟ Καλημέρα!

Λάτρης των μηδενικών;   Δεν είναι μηδενικά. Όμικρον κεφαλαία είναι.   4 κύκλοι χαμένων ποιητών που βρίσκονται μεταξύ τους και χάνονται ξανά όταν πρέπει.   2 κουλούρια Θεσσαλονίκης και 2 από του Ψυρρή που θα ταίσουν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι.   4 επιφωνήματα με το βλέμμα ψηλά ως ευχαριστώ διαρκείας στο Θεό για το καλό του.… συνεχίζεται..

Το βλέμμα του τριαντάφυλλου

Από το πρωί τσακώνομαι με την καρδιά μου. Θέλει λέει να κάνει έξωση σε όσους προσπάθησαν να της αλλάξουν το χρώμα στα παραθυρόφυλλά της. Εκείνα τα κατακόκκινα που χάζευε με δέος ολόκληρη η γειτονιά εντός μου. Κορίτσι μου, της είπα, δώσε τόπο στην οργή. Παιδιά ήταν και σαν παιδιά, κάνανε λάθη. ΛΑΘΗ; Μου είπε φανερά… συνεχίζεται..

Go to Top