Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Category archive

Πεζός λόγος

Πεζά κείμενα από βιβλία του Βαγγέλη Ευαγγελίου κι ανέκδοτα!

Κίτρινο μυαλό του κουτιού

Είδα μπροστά μου την απέναντι όχθη και ήθελα τόσο πολύ να περάσω. Έχει πολύ μοναξιά εκεί λένε, αφού όσοι πέρασαν έχασαν τα λογικά τους και βρήκαν άλλα καινούρια. Κι από πότε νιώθεις μόνος με μυαλό του κουτιού; Αναρωτήθηκε το παιδί.   Σε είδα ξαφνικά εκείνο το πρωινό και μου έκλεισες το μάτι (δεξί) σαν να… συνεχίζεται..

Δισύλλαβη γριά

Μία ηλικιωμένη κυρία με ολόλευκα μαλλιά που μοιάζουν με μαλλί της γριάς, κάθεται σε αναπηρικό καρότσι. Τα μαλλιά της είναι χτενισμένα προς τα πίσω. Προς το παρελθόν οδεύουν όλα πάνω της.  Αλλά εδώ είναι το παρόν. Ο γκρεμός είναι μπροστά και όπισθεν δεν έχει. Άλλωστε, μέλλον και παρελθόν, δεν βρήκε στον κατάλογο. Έχει παραγγείλει Ελληνικό… συνεχίζεται..

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα (ήταν από την Τήνο)

Τη θυμάμαι καλά εκείνη την ημέρα. Εκείνο το δρομολόγιο έμοιαζε με ημερολόγιο, που του λείπουν σχεδόν όλες οι μέρες. Λίγα λεπτά, είχα μόνο για χάρτη κι έπρεπε να ανακαλύψω μέσα από αυτόν κι αυτά, το δρόμο προς το πεπρωμένο. Ναι αυτό που είναι αδύνατον να του ξεφύγεις. Το πρώτο μας κοινό στοιχείο με το πεπρωμένο.… συνεχίζεται..

Η άστεγη προειδοΠΟΙΗΣΗ (τελευταίο ποίημα)

Το 2016 μετά από σκέψη δύο ετών, αποφάσισα να ζήσω μία βδομάδα ως άστεγος. Άλλο ένα κοινωνικό πείραμα, από αυτά που ξεκίνησα να κάνω από πολύ μικρός. Πήγα κάπου που κανείς δεν γνωρίζει που κι έζησα από τις 8 Αυγούστου έως τον Δεκαπενταύγουστο. Αυτό το κείμενο, το έγραψα λίγες ώρες πριν φύγω από το σπίτι,… συνεχίζεται..

Τριάντα επτά και λίγα λέω

Αν και με τη μνήμη δεν έχω καλούς λογαριασμούς: Με θυμάμαι άνθρωπο μικρό – να ακούω την πόρτα να κλειδώνει – έπρεπε η μαμά να φέρει τροφές από την λαική αγορά και τατόχρονα έπρεπε να μας φτιάξει ολιγόωρη φυλακή για να μη βγούμε έξω στους δρόμους και χαθούμε στην μετάφραση. Που να φανταζόμουν πως αργότερα,… συνεχίζεται..

Τα ξυπόλυτα κορίτσια

Παρατηρώ τα ξυπόλυτα κορίτσια το καλοκαίρι και ο Χειμώνας ζηλεύει. Τα ξυπόλυτα κορίτσια έχουν μία ποιητικότητα που ποιητής αναγνωρισμένος, ακόμα και με Νόμπελ, θα ζήλευε! Τα ξυπόλυτα κορίτσια δε χρειάζεται για να τα ερωτευθείς να μιλήσουν. Φτάνει να περπατήσουν. Όχι όμως προς το μέρος σου. Προς άλλη κατεύθυνση για να ακολουθήσεις. Και ακολουθείς. Σαν μικρό… συνεχίζεται..

Νεκταρία (το κορίτσι που πέθανε πολύ κι έζησε λίγο)

Πως μπορείς να ξεκινάς να μιλάς για ένα κορίτσι που δε γνώρισες ποτέ; Είναι μία λογική απορία. Αλλά αν θεωρήσουμε πως αυτό το κορίτσι υπάρχει μέσα σου, τότε άραγε αν μιλήσεις για σένα, θα είναι σα να μιλάς γι’ αυτό; Άλλη μία λογική απορία. Είπα να ξεκινήσουμε λογικά, πριν σε τρελάνω ολοσχερώς.   Ένα κορίτσι… συνεχίζεται..

Go to Top