Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Category archive

Πεζός λόγος

Πεζά κείμενα από βιβλία του Βαγγέλη Ευαγγελίου κι ανέκδοτα!

Μαμά, πότε θα πεθάνουμε;

Μεγάλη Παρασκευή. Όχι λόγω πένθους, αλλά λόγω μεγέθους. Χώρεσε πολλά και αυτή η μέρα κι έχει ακόμα χώρο νιώθω. Γύρισα σπίτι σούρουπο. Ο γάτος με περίμενε πίσω από την πόρτα. Όταν μπήκα, μου είπε την αγαπημένη μου ελληνική λέξη και έτρεξε προς την κουζίνα για να του βάλω να φάει. Με τον αντίχειρα της δεξιάς… συνεχίζεται..

Δεν είμαι άνθρωπος

Αν ήξερες το πόσο λατρεύω τ’ όνομά σου, δε θα κοιμόσουν τις νύχτες. Θα εκλιπαρούσες γονατιστή, να μου φτιάξεις πρωινό. Να με ταΐσεις αγάπη. Αν ήξερες το πόσο λατρεύω, τα μελαγχολικά μαλλιά σου, δε θα ξαναπήγαινες στη θάλασσα. Θα δάγκωνες την αλμύρα απ’ το λαιμό μου. Για να φτιάξεις αλατόνερο. Να σκοτώσεις τον πονόδοντο, του… συνεχίζεται..

Τα κορίτσια αγαπούν τους Ποιητές

Ο Ποιητής υπάρχει, από τότε που υπάρχουν οι αρμοί, σ’ αυτόν τον πλακόστρωτο κόσμο. Αμέσως μετά, δημιουργήθηκε το κορίτσι, για να υπάρχει κάποιος να τον αγαπάει. Τα κορίτσια, βλέπουν τους Ποιητές με άλλο μάτι. Μ’ εκείνο, που ζει στο πατρικό του. Καρδιάς και Καρδιάς, γωνία. Κι ενώ, τα άλλα δύο μάτια έχουν όραση, εκείνο πιστό… συνεχίζεται..

Σ’ αγαπό!

Αναρωτήθηκες ποτέ, ποια είναι η λέξη που θα προφέρεις περισσότερο μέχρι να πεθάνεις; Η πιο τραυματισμένη. Εκείνη που θα σε περιμένει σε μία άλλη ζωή να γιάνει. Εκείνη που ακόμα και ως τραυματισμένη, τραυμάτισε τους απέναντί σου. Τους γείτονες και συγγενείς. Τους συμμαθητές σου και τις όμορφες φίλες σου. Τους ιδιοκτήτες των ονείρων σου και… συνεχίζεται..

Για φόρεμα, τραπεζομάντιλο

Μπήκα στο σπίτι μεσάνυχτα και εικοσιπέντε και σε βρήκα στο μπάνιο. Μέσα στη μικρή προπολεμική μπανιέρα. Έχει κι αυτή την ιστορία της βλέπεις. Η μεταξύ μας ιστορία πάντως – εμού κι αυτής – άρχισε πρόσφατα. Είχες βαμμένα τα νύχια σου στο χρώμα που μισώ πάνω σε δάκτυλα. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα ματωμένα δάκτυλα. Νιώθω… συνεχίζεται..

Παραδείγματος χάριν

Το πλοίο έρπει. Οι άνθρωποι έρπουν περισσότερο μέσα σε αυτό. Κανείς δεν τολμά απολυτοξυπόλυτος να είναι. Φοβούνται την θερμοκρασία του πατώματος. Μήπως και φέρει καλοκαίρι; Η καρδιά σε χειμερία νάρκη κι όταν ξυπνήσει, η αρκούδα θα ψάξει για φαγητό σίγουρα. Η μια καρδιά την άλλη θα φάει. Όλοι αυτοί γύρω μου είναι άνθρωποι; Το λέει… συνεχίζεται..

Μια κούπα θάλασσα

  Τσάι πίνω στις αγαπημένες κούπες μόνο. Μία όμορφη, την έχω χρόνια τώρα. Μεγαλώσαμε μαζί μέσα σε υγρά στοιχεία. Δεν μπουσούλησε σε νερό όπως οι άλλες. Την βάφτισα μέσα σε Δυόσμο. Η ζάχαρη στον πάτο στην αρχή, μοιάζει με παραλία της Λευκάδας. Αργότερα, λιώνει και γίνεται βυθός. Προσφέροντας μακροβούτια στη γεύση. Κάποιες φορές λυπάμαι που… συνεχίζεται..

Σπασμένο κίτρινο

Η πόλη που μεγάλωσα, παραμένει ασπρόμαυρη. Σαν ένα ατελείωτο παιχνίδι χρωμάτων. Άκουσα πως απόψε, κυκλοφορεί το κίτρινο και είπα να κάνω μία βόλτα στην ευκαιρία. Κι όταν ξαφνικά, από μακριά σε είδα πίστεψα πάλι πως μία μέρα ο ήλιος θα θυμηθεί πως σχολειό πήγε σ’ αυτήν την τώρα σκοτεινή πόλη. Σε κοιτούσα με τα μάτια… συνεχίζεται..

Κίτρινο μυαλό του κουτιού

Είδα μπροστά μου την απέναντι όχθη και ήθελα τόσο πολύ να περάσω. Έχει πολύ μοναξιά εκεί λένε, αφού όσοι πέρασαν έχασαν τα λογικά τους και βρήκαν άλλα καινούρια. Κι από πότε νιώθεις μόνος με μυαλό του κουτιού; Αναρωτήθηκε το παιδί.   Σε είδα ξαφνικά εκείνο το πρωινό και μου έκλεισες το μάτι (δεξί) σαν να… συνεχίζεται..

Δισύλλαβη γριά

Μία ηλικιωμένη κυρία με ολόλευκα μαλλιά που μοιάζουν με μαλλί της γριάς, κάθεται σε αναπηρικό καρότσι. Τα μαλλιά της είναι χτενισμένα προς τα πίσω. Προς το παρελθόν οδεύουν όλα πάνω της.  Αλλά εδώ είναι το παρόν. Ο γκρεμός είναι μπροστά και όπισθεν δεν έχει. Άλλωστε, μέλλον και παρελθόν, δεν βρήκε στον κατάλογο. Έχει παραγγείλει Ελληνικό… συνεχίζεται..

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα (ήταν από την Τήνο)

Τη θυμάμαι καλά εκείνη την ημέρα. Εκείνο το δρομολόγιο έμοιαζε με ημερολόγιο, που του λείπουν σχεδόν όλες οι μέρες. Λίγα λεπτά, είχα μόνο για χάρτη κι έπρεπε να ανακαλύψω μέσα από αυτόν κι αυτά, το δρόμο προς το πεπρωμένο. Ναι αυτό που είναι αδύνατον να του ξεφύγεις. Το πρώτο μας κοινό στοιχείο με το πεπρωμένο.… συνεχίζεται..

Η άστεγη προειδοΠΟΙΗΣΗ (τελευταίο ποίημα)

Το 2016 μετά από σκέψη δύο ετών, αποφάσισα να ζήσω μία βδομάδα ως άστεγος. Άλλο ένα κοινωνικό πείραμα, από αυτά που ξεκίνησα να κάνω από πολύ μικρός. Πήγα κάπου που κανείς δεν γνωρίζει που κι έζησα από τις 8 Αυγούστου έως τον Δεκαπενταύγουστο. Αυτό το κείμενο, το έγραψα λίγες ώρες πριν φύγω από το σπίτι,… συνεχίζεται..

Τριάντα επτά και λίγα λέω

Αν και με τη μνήμη δεν έχω καλούς λογαριασμούς: Με θυμάμαι άνθρωπο μικρό – να ακούω την πόρτα να κλειδώνει – έπρεπε η μαμά να φέρει τροφές από την λαική αγορά και τατόχρονα έπρεπε να μας φτιάξει ολιγόωρη φυλακή για να μη βγούμε έξω στους δρόμους και χαθούμε στην μετάφραση. Που να φανταζόμουν πως αργότερα,… συνεχίζεται..

Τα ξυπόλυτα κορίτσια

Παρατηρώ τα ξυπόλυτα κορίτσια το καλοκαίρι και ο Χειμώνας ζηλεύει. Τα ξυπόλυτα κορίτσια έχουν μία ποιητικότητα που ποιητής αναγνωρισμένος, ακόμα και με Νόμπελ, θα ζήλευε! Τα ξυπόλυτα κορίτσια δε χρειάζεται για να τα ερωτευθείς να μιλήσουν. Φτάνει να περπατήσουν. Όχι όμως προς το μέρος σου. Προς άλλη κατεύθυνση για να ακολουθήσεις. Και ακολουθείς. Σαν μικρό… συνεχίζεται..

Νεκταρία (το κορίτσι που πέθανε πολύ κι έζησε λίγο)

Πως μπορείς να ξεκινάς να μιλάς για ένα κορίτσι που δε γνώρισες ποτέ; Είναι μία λογική απορία. Αλλά αν θεωρήσουμε πως αυτό το κορίτσι υπάρχει μέσα σου, τότε άραγε αν μιλήσεις για σένα, θα είναι σα να μιλάς γι’ αυτό; Άλλη μία λογική απορία. Είπα να ξεκινήσουμε λογικά, πριν σε τρελάνω ολοσχερώς.   Ένα κορίτσι… συνεχίζεται..

Go to Top