Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Category archive

Poems’ Box

Το κουτί με τις λέξεις..

Πελαγοδρομώ

Φωνές. Θόρυβος. Με αποσπούν από την έναρξη. Ή το φινάλε; Δε θυμάμαι.   Τι νύχτα κι αυτή; Να σου πω γλυκόλογα θέλω. Που τα έχω ξεχασμένα.   Να τα μπαρκάρεις στο κόκκινο κρασί. (γλυκό παρακαλώ) Ή έστω ημί.   Εν πλώ να έρθουν τα ξέμπαρκα.   Το χθες και το σήμερα. Το αύριο και το… συνεχίζεται..

Κίτρινο μυαλό του κουτιού

Είδα μπροστά μου την απέναντι όχθη και ήθελα τόσο πολύ να περάσω. Έχει πολύ μοναξιά εκεί λένε, αφού όσοι πέρασαν έχασαν τα λογικά τους και βρήκαν άλλα καινούρια. Κι από πότε νιώθεις μόνος με μυαλό του κουτιού; Αναρωτήθηκε το παιδί.   Σε είδα ξαφνικά εκείνο το πρωινό και μου έκλεισες το μάτι (δεξί) σαν να… συνεχίζεται..

Δισύλλαβη γριά

Μία ηλικιωμένη κυρία με ολόλευκα μαλλιά που μοιάζουν με μαλλί της γριάς, κάθεται σε αναπηρικό καρότσι. Τα μαλλιά της είναι χτενισμένα προς τα πίσω. Προς το παρελθόν οδεύουν όλα πάνω της.  Αλλά εδώ είναι το παρόν. Ο γκρεμός είναι μπροστά και όπισθεν δεν έχει. Άλλωστε, μέλλον και παρελθόν, δεν βρήκε στον κατάλογο. Έχει παραγγείλει Ελληνικό… συνεχίζεται..

Μυστικός Δείπνος

Στον Νικόλα Άσιμο. Κάθομαι στο γνωστό τραπέζι που αγαπάω. Εκείνο που είναι στρογγυλό σαν χάπι. Το παυσίπονο μου.   – Τι θα πάρετε; Μου είπες. Και ήδη έπαιρνα το βλέμμα σου. – Έχετε παντζάρια; Ρώτησα; Για να μην καταλάβεις ότι ήδη αιμορραγώ.   Άδειο το μαγαζί και γεμάτο το «ζει». Κάθισες στην καρέκλα να μου… συνεχίζεται..

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα (ήταν από την Τήνο)

Τη θυμάμαι καλά εκείνη την ημέρα. Εκείνο το δρομολόγιο έμοιαζε με ημερολόγιο, που του λείπουν σχεδόν όλες οι μέρες. Λίγα λεπτά, είχα μόνο για χάρτη κι έπρεπε να ανακαλύψω μέσα από αυτόν κι αυτά, το δρόμο προς το πεπρωμένο. Ναι αυτό που είναι αδύνατον να του ξεφύγεις. Το πρώτο μας κοινό στοιχείο με το πεπρωμένο.… συνεχίζεται..

Επτασύλλαβη δίχως τόνο

Αν ήμουν λέξη δε θα είχα τόνο.   Είναι πολλά τα χίλια κιλά για την πλάτη μου με την κουρασμένη όχθη.   Θα ήμουν επτασύλλαβη για να προσφέρω σαρδάμ και ατελείωτες πρόβες˙ μέχρι να με προφέρεις. Ορθά.   Θα ξεκινούσα με βήτα και θα κατέληγα σε έψιλον.   Αν τυχόν ήταν κουρασμένο θα ήμουν ρήμα.… συνεχίζεται..

Νυχταντίο

Μπορώ να σε αγαπήσω για μια ολόκληρη ζωή. Μπορώ να σε ερωτευθώ για πάντα. Μπορώ να τυλίξω την ψυχή μου με κίτρινη κορδέλα και να στη φέρω μπροστά στα ξυπόλυτα πόδια σου. Μπορώ να κόψω τις καρδιές μας σε κομμάτια πίτσας και να τις φάμε μαζί. Μπορώ να κάνω το εντός σου πούπουλα και όταν… συνεχίζεται..

Η άστεγη προειδοΠΟΙΗΣΗ (τελευταίο ποίημα)

Το 2016 μετά από σκέψη δύο ετών, αποφάσισα να ζήσω μία βδομάδα ως άστεγος. Άλλο ένα κοινωνικό πείραμα, από αυτά που ξεκίνησα να κάνω από πολύ μικρός. Πήγα κάπου που κανείς δεν γνωρίζει που κι έζησα από τις 8 Αυγούστου έως τον Δεκαπενταύγουστο. Αυτό το κείμενο, το έγραψα λίγες ώρες πριν φύγω από το σπίτι,… συνεχίζεται..

Αντίστροφος Αύγουστος

Άρχισε να μετράς εσύ κι εγώ θα σε σκοτώσω, να γίνεις κίτρινο μωρό απ’ την αρχή του άσπρου.   Εκτός αν θες πορτοκαλί κλεμμένο από τον ήλιο, ξέρεις εκείνον τον τρελό που λένε όλοι, του χωριού.   Μέτρα ψυχή μου μέτρα να γίνει φίλη μου η πέτρα. Να σου σκαλίσω τη φωνή να μάθει ο… συνεχίζεται..

Δε χωράς στα ποιήματά μου

Κάθε φορά, που έρχεται η στιγμή να γράψω ένα καινούριο ποίημα, στεναχωριέμαι που δεν χωράς.   Είναι μικρά τα ποιήματά μου αλλά τον τελευταίο τον καιρό, δίνω προσπάθειες μεγάλες για να τα μεγαλώσω.   Αύριο μεθαύριο, θα σε χωρέσω σε κάποιο βίωμα της στιγμής, να γίνω σπιτονοικοκύρης σου.   Μα κάθε πρώτη του μηνός, θα… συνεχίζεται..

Επτά ημέρες μετά (στην Κατερίνα Γώγου)

Εσύ είσαι κορίτσι μου που οι φίλοι σου είναι μαύρα πουλιά;   Να μου τους γνωρίσεις. Να τους βάλω στο κλουβί με τα χρωματιστά.   Να δούμε τι είναι πιο δυνατό. Το φτερούγισμα ή το κελάηδισμα;   Εσύ είσαι κορίτσι μου που οι φίλες σου είναι σύρματα τεντωμένα;   Να μου τα γνωρίσεις. Να περπατήσω… συνεχίζεται..

Τριάντα επτά και λίγα λέω

Αν και με τη μνήμη δεν έχω καλούς λογαριασμούς: Με θυμάμαι άνθρωπο μικρό – να ακούω την πόρτα να κλειδώνει – έπρεπε η μαμά να φέρει τροφές από την λαική αγορά και τατόχρονα έπρεπε να μας φτιάξει ολιγόωρη φυλακή για να μη βγούμε έξω στους δρόμους και χαθούμε στην μετάφραση. Που να φανταζόμουν πως αργότερα,… συνεχίζεται..

Αγαπάς τα μαλλιά μου;

Αυτοί που μας αγάπησαν περισσότερο, είναι εκείνοι που μας έχουν χτενίσει τα μαλλιά.   Που τα κρατούσαν στα χέρια τους, σα να κρατούν ζωές.   Εκείνοι που όταν μας κοιτάζουν στα μάτια, σταματάει η καρδιά τους. Και όχι δεν ξεκινάει ποτέ ξανά.   Παραμένουν εκεί έξω άραγε, καρδιές σταματημένες για σένα;   Αυτοί που μας… συνεχίζεται..

Τα ξυπόλυτα κορίτσια

Παρατηρώ τα ξυπόλυτα κορίτσια το καλοκαίρι και ο Χειμώνας ζηλεύει. Τα ξυπόλυτα κορίτσια έχουν μία ποιητικότητα που ποιητής αναγνωρισμένος, ακόμα και με Νόμπελ, θα ζήλευε! Τα ξυπόλυτα κορίτσια δε χρειάζεται για να τα ερωτευθείς να μιλήσουν. Φτάνει να περπατήσουν. Όχι όμως προς το μέρος σου. Προς άλλη κατεύθυνση για να ακολουθήσεις. Και ακολουθείς. Σαν μικρό… συνεχίζεται..

Η καρέκλα έχει δύο νότες

Πρώτη νότα: Πόσο μπορεί να αντέξει ένα γυμνό σώμα ανάμεσα σε άλλα που φορούν κουτιά; Σηκώθηκαν κάποιοι να απαντήσουν. Μα καλά, τόσο πολύ φωνάζουν οι ερωτήσεις μου; Στις έξι καρέκλες πίσω, δεν κάθησε κανείς (ίσως μόνο ο Οδυσσέας). Αν ήταν όμως επτά, θα καθόταν η Αλίκη. Τελικά η Χώρα των Θαυμάτων, είναι μόνο μία καρέκλα;… συνεχίζεται..

Φρουτοπία

Φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Σε κάτι γωνιακό με ωραία ΘΕΑ. Σε παρακαλώ, με κεφαλαία. Σου διάβασα το φρούτο κι ανοίξανε οι βρύσες – όχι των ματιών σου – γιατί εσύ δεν έχεις μάτια. Με τα μαλλιά σου με κοιτάζεις από την αρχή ως την αρχή. Χαμογελάς με τα ποιήματά μου. Το ξέρω πως είναι αστεία. Αν… συνεχίζεται..

Κουταλιά σ’ αγαπώ

Αναπνοές δάνεια. Δανεικές και αγύριστες. Φυλακισμένες σ’ ένα κορμί αδιάβροχο και αλλεργικό στους βυθούς. Αναπνοές γοργόνες. Μισές αλήθεια και μισές ψέμα. Γεννήθηκαν μέσα σου και θέλουν να ζήσουν μέσα μου. Αναπνοές έμβρυα, με άφθαρτο ομφάλιο λώρο. Δε σε φωνάζουν μαμά οι αναπνοές σου. Μημή σε φωνάζουν, απ’ τα αγάλματα ΜΗ σου. Οι αναπνοές μας πριν… συνεχίζεται..

Καίρια συντροφία

Κομμάτι γης η πλάτη μου, τα χέρια μου και η καρδιά μου. Ήρθα γιατί δεν ήξερα άλλον δρόμο, άλλο μονοπάτι. Ήρθα να γίνω κάτι. Γεννιέμαι! Βάζω χέρι στην ανάσα και κλειδί στο θόρυβο. Γύρω μου καθρέφτες ή εγωισμοί; Μπορεί και συγγενείς μου μακρινοί. Από Αρχαία γη. Χορεύω από χαρά και εντολές θνητών. Οι πατούσες μου… συνεχίζεται..

Ησυχία! Άβατο

Σ’ ακούω να μου μιλάς και ο Θεός γίνεται πέντε γράμματα. Μ’ αγγίζεις με τις πατούσες σου και το Σάββατο έχει ένα Β. Το άλλο στο χαρίζω. Αρχικά. Δεν ξέρω τι νιώθεις και δε με νοιάζει. Όπως δε με νοιάζει αν μ’ αγαπάει το κίτρινο. Ψέματα λέω. Και με νοιάζει και με αγαπάει. Εκεί που… συνεχίζεται..

Κάθε μεσάνυχτα θα με αγαπάς | ΟΟ:ΟΟ Καλημέρα!

Λάτρης των μηδενικών;   Δεν είναι μηδενικά. Όμικρον κεφαλαία είναι.   4 κύκλοι χαμένων ποιητών που βρίσκονται μεταξύ τους και χάνονται ξανά όταν πρέπει.   2 κουλούρια Θεσσαλονίκης και 2 από του Ψυρρή που θα ταίσουν ένα ευτυχισμένο ζευγάρι.   4 επιφωνήματα με το βλέμμα ψηλά ως ευχαριστώ διαρκείας στο Θεό για το καλό του.… συνεχίζεται..

Go to Top