Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Category archive

Poems’ Box

Το κουτί με τις λέξεις..

Ορφανοστάτης (στον Νίκο Ορφανό)

Πολυμήχανε φίλε πες μου πως βιδώνουν μία λάμπα, ώστε να περιγράψει το δεύτε λάβετε φως;   Διαβασμένε μου φίλε πες μου ποιος δρόμος έχει ακόμα, τη δική του ιστορία;   Γιατί κάτι χθεσινές ιστορίες, αύριο, μου χτύπησαν την πόρτα και μου είπαν πως έγιναν δικές τους. Φίλε μου σανιδάνθρωπε πες μου αν και που πουλούν… συνεχίζεται..

Γραμματόσημο ψάχνω πατέρα (στον Νίκο Λυγερό)

Χρήματα έχω για σου πάρω δώρο, δεν έχω χρήματα όμως για να στο στείλω. Θα μπορούσα μ’ αυτά τα χρήματα να μην πάρω δώρο και να τα έχω για να στο στείλω. Είναι ακριβά τα έξοδα αποστολής προς την Γαλλία. Χρήματα έχω για το εισιτήριο, να έρθω σήμερα στην ονομαστική σου εορτή, ώστε να σε… συνεχίζεται..

Βαριέμαι τους ανθρώπους Μαρία

Στη Μαρία (25Ν) Τους ανθρώπους Μαρία τους σπουδάζω από μικρός. Κι όσο τους σπουδάζω ολοένα και μικραίνω.   Τόσος δα Μαρία είμαι να χωρώ και να χωράω. Να αγαπώ και ν’ αγαπάω.   Μαρία σπάνιο όνομα κοίταξέ με που σου μιλώ εγχειρίδιο κανονικότητας.   Κι αν δε σε προφέρω συχνά Μαρία είναι γιατί δε σε… συνεχίζεται..

Οι λουλουδόφιλοι

Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο Μ’ αγαπά!   Στα χέρια κρατώ, λουλούδι δαντέλα.   Ξεφυλλίζω τα οικεία φύλλα του. Και κάθε επόμενη σελίδα γνωστή.   Η μυρωδιά της και το χαμόγελο. Χαμογελώ κι εγώ.   Με το άσπρο που παρόμοιο δεν έχω ξαναδεί. Ίσως να φταίει, που το λουλούδι αυτό, δεν ξέρει τι έρωτας… συνεχίζεται..

Το καλύτερό μου ποίημα

Στο κορίτσι που θα έρθει όπως θα έρθει κι εκείνο το ποίημα. Πότε ο ποιητής πρέπει να διαλέξει το ποίημα που θα μπει στο μάρμαρο της τελευταίας κατοικίας;   Σε ποια στιγμή της ζωής του;   Εν θερμώ; Εν ψυχρώ;   Ποιο να διαλέξει απ’ όλα;   Κάποιο από εκείνα τα παλιά, τα πρώτα, που… συνεχίζεται..

Εδώ νεκροταφείο! Εδώ νεκροταφείο! Εκεί;

Το έγραψα την 17n Νοεμβρίου του 2012. Έχουν περάσει 5 ακριβώς χρόνια και δεν είμαι εγώ επίκαιρος, Απλά τα γύρω μου παραμένουν ίδια. Εδώ νεκροταφείο! Εδώ νεκροταφείο! Αυτές οι δύο λέξεις σ’ αυτήν τη σειρά με στοιχειώνουν εδώ και αρκετό καιρό. Να γράψω για τα «νεκρά» που έφυγαν ή για τα «νεκρά» που έρχονται; Για… συνεχίζεται..

Ποίηση

Η 17 Νοεμβρίτσα κι ο καθημερινός οίκος (στον Αλέξη Γρηγορόπουλο)

Μία (1) Δημοκρατία με κυνηγάει. Δύο (2) ατάκες με κάνουν γαργάρες. Εδώ πολυτεχνείο! Εδώ πολυτεχνείο! Τρεις (3) σωματοφύλακες γλιτώνουν από αποκεφαλισμό, εκείνο το σπίρτο που θα βάλει φωτιά στα μυαλά σας. Μία στάση εδώ να κατέβω. Μια στάση παρακαλώ! Στα τέσσερα (4). Στα τέσσερα σου κόβουν τον πλανήτη. Περιμένεις κέρασμα; Πάρε πέντε (5). Μπάτσοι έξι… συνεχίζεται..

Μαμά, πότε θα πεθάνουμε;

Μεγάλη Παρασκευή. Όχι λόγω πένθους, αλλά λόγω μεγέθους. Χώρεσε πολλά και αυτή η μέρα κι έχει ακόμα χώρο νιώθω. Γύρισα σπίτι σούρουπο. Ο γάτος με περίμενε πίσω από την πόρτα. Όταν μπήκα, μου είπε την αγαπημένη μου ελληνική λέξη και έτρεξε προς την κουζίνα για να του βάλω να φάει. Με τον αντίχειρα της δεξιάς… συνεχίζεται..

Δεν είμαι άνθρωπος

Αν ήξερες το πόσο λατρεύω τ’ όνομά σου, δε θα κοιμόσουν τις νύχτες. Θα εκλιπαρούσες γονατιστή, να μου φτιάξεις πρωινό. Να με ταΐσεις αγάπη. Αν ήξερες το πόσο λατρεύω, τα μελαγχολικά μαλλιά σου, δε θα ξαναπήγαινες στη θάλασσα. Θα δάγκωνες την αλμύρα απ’ το λαιμό μου. Για να φτιάξεις αλατόνερο. Να σκοτώσεις τον πονόδοντο, του… συνεχίζεται..

Δε γεννηθήκαμε ηλιοτρόπια

Γεννηθήκαμε, για να μείνουμε μόνοι. Να μένουμε μόνοι. Να μας λείπουν αυτά που αποχωρούν και να νιώθουμε ασφυκτικά, με όσα χωρούν. Να ερωτευόμαστε τους καλούς εαυτούς μας και να αγαπάμε τους κακούς. Γεννηθήκαμε για να πεθαίνουμε πριν την ώρα μας. Να πετάμε κέρματα σε λίμνες, μήπως και.. Να μετανιώνουμε, για τις λάθος επιλογές και να… συνεχίζεται..

Τα κορίτσια αγαπούν τους Ποιητές

Ο Ποιητής υπάρχει, από τότε που υπάρχουν οι αρμοί, σ’ αυτόν τον πλακόστρωτο κόσμο. Αμέσως μετά, δημιουργήθηκε το κορίτσι, για να υπάρχει κάποιος να τον αγαπάει. Τα κορίτσια, βλέπουν τους Ποιητές με άλλο μάτι. Μ’ εκείνο, που ζει στο πατρικό του. Καρδιάς και Καρδιάς, γωνία. Κι ενώ, τα άλλα δύο μάτια έχουν όραση, εκείνο πιστό… συνεχίζεται..

Λύκε Like είσαι εδώ;

Μπλε. Όχι της Θάλασσας. Όχι του Ουρανού. Μπλε διαδικτυακό! Το μπλε που δε σου έμαθαν στο νηπιαγωγείο όταν άρχιζες να παίζεις κυνηγητό με τα χρώματα. Το μπλε που έχουν οι τίτλοι όλοι. Άλλο μπλε έχει ο βυθός της θάλασσας όμως κι άλλο ο βυθός του ουρανού. Σε ποιο βυθό πνίγεται κάθε φορά ένας τίτλος; Στο… συνεχίζεται..

Η κόρη της Κατερίνας Γώγου πέθανε κι έγινε Μυρτώ

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2015. Ήμουν ξύπνιος από τις 5 τα ξημερώματα. Διάβαζα Κατερίνα Γώγου και συγκεκριμένα εκείνο το ποίημά της που έχει για τίτλο τη μέρα και τον μήνα γέννησής μου. 25 Μαΐου. Και αχ, εκείνο το σημείο που μιλάει στη Μυρτώ είναι σαν να μιλάει σε όλους μας.   «Θ’ ανοίξω την πόρτα και… συνεχίζεται..

Σ’ αγαπό!

Αναρωτήθηκες ποτέ, ποια είναι η λέξη που θα προφέρεις περισσότερο μέχρι να πεθάνεις; Η πιο τραυματισμένη. Εκείνη που θα σε περιμένει σε μία άλλη ζωή να γιάνει. Εκείνη που ακόμα και ως τραυματισμένη, τραυμάτισε τους απέναντί σου. Τους γείτονες και συγγενείς. Τους συμμαθητές σου και τις όμορφες φίλες σου. Τους ιδιοκτήτες των ονείρων σου και… συνεχίζεται..

Το δέντρο του αφαλού

Λειψυδρία γένους θηλυκού.   Νερό ουδέτερο.   Ποιητής αρσενικό.   Θα με ποτίζεις. Θα με δακρύζεις. Θα με βρίζεις. Το βλέπεις αυτό το μικρό χωράφι στην κοιλιά μου;   Θα γίνεις κηπουρός του.   Σε διάφορες στάσεις Θα το νερώνεις˙ σε στάσεις διάφορες μα όχι αδιάφορες.   Θα ξαλαφρώνεις θα με ανακουφίζεις.   Κι όταν… συνεχίζεται..

Για φόρεμα, τραπεζομάντιλο

Μπήκα στο σπίτι μεσάνυχτα και εικοσιπέντε και σε βρήκα στο μπάνιο. Μέσα στη μικρή προπολεμική μπανιέρα. Έχει κι αυτή την ιστορία της βλέπεις. Η μεταξύ μας ιστορία πάντως – εμού κι αυτής – άρχισε πρόσφατα. Είχες βαμμένα τα νύχια σου στο χρώμα που μισώ πάνω σε δάκτυλα. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα ματωμένα δάκτυλα. Νιώθω… συνεχίζεται..

Τετέλεσται

Πραξικόπημα ψυχών εναντίον μιας άλλης. Μιας άλλης που θεώρησαν παιχνίδι και στο παιχνίδι αρέσει το παιχνίδι. Την παγίδευσαν σε νοικιασμένο χώρο. Σε μια καρέκλα κούρνιασε κοιτώντας τους ευγνώμονες στα μάτια. Κατάματα στα δήθεν. Στις άφεγγες φωτιές τους. Αυτοί φωνάζαν ΠΥΡ! ΠΥΡ! Διασταυρούμενα πυρά έλαβαν χώρα. Και η χώρα της ψυχής μονάχη με τους κατοίκους κατανοητές… συνεχίζεται..

Παραδείγματος χάριν

Το πλοίο έρπει. Οι άνθρωποι έρπουν περισσότερο μέσα σε αυτό. Κανείς δεν τολμά απολυτοξυπόλυτος να είναι. Φοβούνται την θερμοκρασία του πατώματος. Μήπως και φέρει καλοκαίρι; Η καρδιά σε χειμερία νάρκη κι όταν ξυπνήσει, η αρκούδα θα ψάξει για φαγητό σίγουρα. Η μια καρδιά την άλλη θα φάει. Όλοι αυτοί γύρω μου είναι άνθρωποι; Το λέει… συνεχίζεται..

Go to Top