Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Category archive

Poems’ Box

Το κουτί με τις λέξεις..

Μαμά, πότε θα πεθάνουμε;

Μεγάλη Παρασκευή. Όχι λόγω πένθους, αλλά λόγω μεγέθους. Χώρεσε πολλά και αυτή η μέρα κι έχει ακόμα χώρο νιώθω. Γύρισα σπίτι σούρουπο. Ο γάτος με περίμενε πίσω από την πόρτα. Όταν μπήκα, μου είπε την αγαπημένη μου ελληνική λέξη και έτρεξε προς την κουζίνα για να του βάλω να φάει. Με τον αντίχειρα της δεξιάς… συνεχίζεται..

Δεν είμαι άνθρωπος

Αν ήξερες το πόσο λατρεύω τ’ όνομά σου, δε θα κοιμόσουν τις νύχτες. Θα εκλιπαρούσες γονατιστή, να μου φτιάξεις πρωινό. Να με ταΐσεις αγάπη. Αν ήξερες το πόσο λατρεύω, τα μελαγχολικά μαλλιά σου, δε θα ξαναπήγαινες στη θάλασσα. Θα δάγκωνες την αλμύρα απ’ το λαιμό μου. Για να φτιάξεις αλατόνερο. Να σκοτώσεις τον πονόδοντο, του… συνεχίζεται..

Δε γεννηθήκαμε ηλιοτρόπια

Γεννηθήκαμε, για να μείνουμε μόνοι. Να μένουμε μόνοι. Να μας λείπουν αυτά που αποχωρούν και να νιώθουμε ασφυκτικά, με όσα χωρούν. Να ερωτευόμαστε τους καλούς εαυτούς μας και να αγαπάμε τους κακούς. Γεννηθήκαμε για να πεθαίνουμε πριν την ώρα μας. Να πετάμε κέρματα σε λίμνες, μήπως και.. Να μετανιώνουμε, για τις λάθος επιλογές και να… συνεχίζεται..

Τα κορίτσια αγαπούν τους Ποιητές

Ο Ποιητής υπάρχει, από τότε που υπάρχουν οι αρμοί, σ’ αυτόν τον πλακόστρωτο κόσμο. Αμέσως μετά, δημιουργήθηκε το κορίτσι, για να υπάρχει κάποιος να τον αγαπάει. Τα κορίτσια, βλέπουν τους Ποιητές με άλλο μάτι. Μ’ εκείνο, που ζει στο πατρικό του. Καρδιάς και Καρδιάς, γωνία. Κι ενώ, τα άλλα δύο μάτια έχουν όραση, εκείνο πιστό… συνεχίζεται..

Λύκε Like είσαι εδώ;

Μπλε. Όχι της Θάλασσας. Όχι του Ουρανού. Μπλε διαδικτυακό! Το μπλε που δε σου έμαθαν στο νηπιαγωγείο όταν άρχιζες να παίζεις κυνηγητό με τα χρώματα. Το μπλε που έχουν οι τίτλοι όλοι. Άλλο μπλε έχει ο βυθός της θάλασσας όμως κι άλλο ο βυθός του ουρανού. Σε ποιο βυθό πνίγεται κάθε φορά ένας τίτλος; Στο… συνεχίζεται..

Η κόρη της Κατερίνας Γώγου πέθανε κι έγινε Μυρτώ

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2015. Ήμουν ξύπνιος από τις 5 τα ξημερώματα. Διάβαζα Κατερίνα Γώγου και συγκεκριμένα εκείνο το ποίημά της που έχει για τίτλο τη μέρα και τον μήνα γέννησής μου. 25 Μαΐου. Και αχ, εκείνο το σημείο που μιλάει στη Μυρτώ είναι σαν να μιλάει σε όλους μας.   «Θ’ ανοίξω την πόρτα και… συνεχίζεται..

Σ’ αγαπό!

Αναρωτήθηκες ποτέ, ποια είναι η λέξη που θα προφέρεις περισσότερο μέχρι να πεθάνεις; Η πιο τραυματισμένη. Εκείνη που θα σε περιμένει σε μία άλλη ζωή να γιάνει. Εκείνη που ακόμα και ως τραυματισμένη, τραυμάτισε τους απέναντί σου. Τους γείτονες και συγγενείς. Τους συμμαθητές σου και τις όμορφες φίλες σου. Τους ιδιοκτήτες των ονείρων σου και… συνεχίζεται..

Το δέντρο του αφαλού

Λειψυδρία γένους θηλυκού.   Νερό ουδέτερο.   Ποιητής αρσενικό.   Θα με ποτίζεις. Θα με δακρύζεις. Θα με βρίζεις. Το βλέπεις αυτό το μικρό χωράφι στην κοιλιά μου;   Θα γίνεις κηπουρός του.   Σε διάφορες στάσεις Θα το νερώνεις˙ σε στάσεις διάφορες μα όχι αδιάφορες.   Θα ξαλαφρώνεις θα με ανακουφίζεις.   Κι όταν… συνεχίζεται..

Για φόρεμα, τραπεζομάντιλο

Μπήκα στο σπίτι μεσάνυχτα και εικοσιπέντε και σε βρήκα στο μπάνιο. Μέσα στη μικρή προπολεμική μπανιέρα. Έχει κι αυτή την ιστορία της βλέπεις. Η μεταξύ μας ιστορία πάντως – εμού κι αυτής – άρχισε πρόσφατα. Είχες βαμμένα τα νύχια σου στο χρώμα που μισώ πάνω σε δάκτυλα. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα ματωμένα δάκτυλα. Νιώθω… συνεχίζεται..

Τετέλεσται

Πραξικόπημα ψυχών εναντίον μιας άλλης. Μιας άλλης που θεώρησαν παιχνίδι και στο παιχνίδι αρέσει το παιχνίδι. Την παγίδευσαν σε νοικιασμένο χώρο. Σε μια καρέκλα κούρνιασε κοιτώντας τους ευγνώμονες στα μάτια. Κατάματα στα δήθεν. Στις άφεγγες φωτιές τους. Αυτοί φωνάζαν ΠΥΡ! ΠΥΡ! Διασταυρούμενα πυρά έλαβαν χώρα. Και η χώρα της ψυχής μονάχη με τους κατοίκους κατανοητές… συνεχίζεται..

Παραδείγματος χάριν

Το πλοίο έρπει. Οι άνθρωποι έρπουν περισσότερο μέσα σε αυτό. Κανείς δεν τολμά απολυτοξυπόλυτος να είναι. Φοβούνται την θερμοκρασία του πατώματος. Μήπως και φέρει καλοκαίρι; Η καρδιά σε χειμερία νάρκη κι όταν ξυπνήσει, η αρκούδα θα ψάξει για φαγητό σίγουρα. Η μια καρδιά την άλλη θα φάει. Όλοι αυτοί γύρω μου είναι άνθρωποι; Το λέει… συνεχίζεται..

Μια κούπα θάλασσα

  Τσάι πίνω στις αγαπημένες κούπες μόνο. Μία όμορφη, την έχω χρόνια τώρα. Μεγαλώσαμε μαζί μέσα σε υγρά στοιχεία. Δεν μπουσούλησε σε νερό όπως οι άλλες. Την βάφτισα μέσα σε Δυόσμο. Η ζάχαρη στον πάτο στην αρχή, μοιάζει με παραλία της Λευκάδας. Αργότερα, λιώνει και γίνεται βυθός. Προσφέροντας μακροβούτια στη γεύση. Κάποιες φορές λυπάμαι που… συνεχίζεται..

Κάθε φορά φόρα (κρυφό σχολειό)

Κάθε φορά που θα ανταμώνουμε, οι τέσσερις εποχές θα κλείνουν ραντεβού για reunion.   Κάθε φορά που θα σου πιάνω το χέρι κάποιος ποιητής θα γίνεται ολοένα πιο αθώος.   Ή πιότερο που σ’ αρέσει.   Κάθε φορά που θα σε φιλάω μία μαρμάρινη πηγή σε κάποιο Ελληνικό χωριό θα λέει καλημέρα στις δωδεκάμηνες άτοκες… συνεχίζεται..

Σπασμένο κίτρινο

Η πόλη που μεγάλωσα, παραμένει ασπρόμαυρη. Σαν ένα ατελείωτο παιχνίδι χρωμάτων. Άκουσα πως απόψε, κυκλοφορεί το κίτρινο και είπα να κάνω μία βόλτα στην ευκαιρία. Κι όταν ξαφνικά, από μακριά σε είδα πίστεψα πάλι πως μία μέρα ο ήλιος θα θυμηθεί πως σχολειό πήγε σ’ αυτήν την τώρα σκοτεινή πόλη. Σε κοιτούσα με τα μάτια… συνεχίζεται..

Πελαγοδρομώ

Φωνές. Θόρυβος. Με αποσπούν από την έναρξη. Ή το φινάλε; Δε θυμάμαι.   Τι νύχτα κι αυτή; Να σου πω γλυκόλογα θέλω. Που τα έχω ξεχασμένα.   Να τα μπαρκάρεις στο κόκκινο κρασί. (γλυκό παρακαλώ) Ή έστω ημί.   Εν πλώ να έρθουν τα ξέμπαρκα.   Το χθες και το σήμερα. Το αύριο και το… συνεχίζεται..

Κίτρινο μυαλό του κουτιού

Είδα μπροστά μου την απέναντι όχθη και ήθελα τόσο πολύ να περάσω. Έχει πολύ μοναξιά εκεί λένε, αφού όσοι πέρασαν έχασαν τα λογικά τους και βρήκαν άλλα καινούρια. Κι από πότε νιώθεις μόνος με μυαλό του κουτιού; Αναρωτήθηκε το παιδί.   Σε είδα ξαφνικά εκείνο το πρωινό και μου έκλεισες το μάτι (δεξί) σαν να… συνεχίζεται..

Δισύλλαβη γριά

Μία ηλικιωμένη κυρία με ολόλευκα μαλλιά που μοιάζουν με μαλλί της γριάς, κάθεται σε αναπηρικό καρότσι. Τα μαλλιά της είναι χτενισμένα προς τα πίσω. Προς το παρελθόν οδεύουν όλα πάνω της.  Αλλά εδώ είναι το παρόν. Ο γκρεμός είναι μπροστά και όπισθεν δεν έχει. Άλλωστε, μέλλον και παρελθόν, δεν βρήκε στον κατάλογο. Έχει παραγγείλει Ελληνικό… συνεχίζεται..

Μυστικός Δείπνος

Στον Νικόλα Άσιμο. Κάθομαι στο γνωστό τραπέζι που αγαπάω. Εκείνο που είναι στρογγυλό σαν χάπι. Το παυσίπονο μου.   – Τι θα πάρετε; Μου είπες. Και ήδη έπαιρνα το βλέμμα σου. – Έχετε παντζάρια; Ρώτησα; Για να μην καταλάβεις ότι ήδη αιμορραγώ.   Άδειο το μαγαζί και γεμάτο το «ζει». Κάθισες στην καρέκλα να μου… συνεχίζεται..

Go to Top