Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Προσφυγόπουλα – Πριγκιπόπουλα | Ριτσώνα

Stories Box/άει stories από

Σεπτέμβρης 2016. Πολύ ζεστή μέρα αν και φθινοπωρινή. Μέρες τώρα συζητούσαμε με τον Βαγγέλη να επισκεφθούμε το camp των προσφύγων στη Ριτσώνα για να φωτογραφίσουμε και να μάθουμε τις ιστορίες των οικογενειών που ζούσαν εκεί. Τελικά, εκείνη την Κυριακή, το πήραμε απόφαση και ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί με μπόλικες καραμέλες και γλυκά στις τσάντες μας διότι γνωρίζαμε ότι στο συγκεκριμένο camp φιλοξενούνταν πολλά παιδιά.

Μετά από αρκετή αναζήτηση στο gps, κάποιες ερωτήσεις στη διαδρομή και στα διόδια, καταφέραμε να φτάσουμε προς το μεσημεράκι. Μόλις διασχίσαμε την πύλη ένιωσα ένα δυνατό σφίξιμο στο στομάχι. Η αλήθεια είναι ότι είχα κάποιες υποψίες πως αυτό που θα αντικρύσω δεν θα είναι τόσο ευχάριστο θέαμα, αλλά από την άλλη ήμουν προετοιμασμένη για την πραγματικότητα. Η αμηχανία και η συγκίνησή μου σίγουρα διακρίνονται και στις φωτογραφίες τις οποίες τελικά κατάφερα να τραβήξω μετά από πολύ προσπάθεια. Με βοήθησε και η εμψύχωση του Βαγγέλη, ο οποίος είχε ζήσει στο παρελθόν, πάνω από ένα χρόνο με πρόσφυγες και ήταν σαφώς πιο εξοικειωμένος.

Τα παιδιά, το μόνο που αποζητούσαν ήταν μια αγκαλιά, μια καραμέλα, ένα γλυκό και ένα απλό αυτοσχέδιο παιχνίδι για να παίξουν!

Μιλήσαμε με αρκετούς πρόσφυγες. Μας διηγήθηκαν τις δυσκολίες και τις κακουχίες που συνάντησαν στη διαδρομή από την πατρίδα τους μέχρι να φτάσουν στην Ελλάδα. Μας έδειξαν τις άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν, που όμως προτίμησα να μην απαθανατίσω με την κάμερα, διότι δεν μου το «επέτρεψε» η αισιοδοξία των ψυχών τους. Όλοι τους γνώριζαν, πως ο χειμώνας ήταν ήδη προ των πυλών, ότι τους περίμεναν πάλι πλημμύρες, κρύο, πείνα αλλά παρόλα αυτά ήταν με το χαμόγελο στο στόμα κι έτοιμοι να μας κεράσουν το παραδοσιακό τους τσάι. Τα δε παιδιά, πολλά από τα οποία ήταν ασυνόδευτα, το μόνο που αποζητούσαν ήταν μια αγκαλιά, μια καραμέλα, ένα γλυκό και ένα απλό, αυτοσχέδιο παιχνίδι για να παίξουν!

Στις φωτογραφίες σίγουρα θα διακρίνετε την αμηχανία μου ή καλύτερα την ενοχή μου ότι δεν μπορώ να προσφέρω κάτι παραπάνω, αλλά και την ελπίδα μου ότι θα έρθει ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτά τα παιδιά και εννοείται τη χαρά μου που γνώρισα ανθρώπους οι οποίοι δεν κουβαλούσαν καθόλου μιζέρια στις καρδιές τους ενώ είχαν κάθε δικαίωμα να είναι δυστυχισμένοι και μίζεροι αν έμπαιναν στη διαδικασία να συγκρίνουν τις ζωές τους με τις ζωές μας.

Πρόσφατα από Stories Box

Go to Top