Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Να σου ευχηθώ κι ας σπάνια εύχομαι; Ό,τι επιθυμείς (χαμογελώ)

Poems' Box/Χρονογραφήματα από
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή αφού νέα αρχή έρχεται. Τα τελευταία 3 χρόνια, έχω πάψει να εύχομαι στους ανθρώπους. Όποιοι κι αν είναι αυτοί. Από την οικογένειά μου, μέχρι κάποιον ξένο που βλέπω για πρώτη φορά. Κάπου εκεί στα 36 μου, συνειδητοποίησα πως οι ευχές είναι συνήθεια, είναι για να σπάσει ο πάγος, είναι για να πεις κάτι αφού δεν έχεις να πεις κάτι άλλο, είναι για να νιώσεις καλός άνθρωπος, να πεις την έκανα και σήμερα την καλή μου πράξη. Εντάξει, θα μου πεις και τι έγινε οι άνθρωποι να εύχονται από καρδιάς, πράγματα στους άλλους; Έγινε και παραέγινε. Διότι ποτέ δεν έφτασε η καρδιά σε κάτι ή απλά οι ευχές. Γι’ αυτό και μέχρι να καταστραφεί ο πλανήτης, θα ευχόμαστε Ειρήνη. Αλλά Ειρήνη που; Μας άφησε χρόνους.
 
Μετά είναι και κάτι άλλο σημαντικό (τουλάχιστον για μένα). Οι ευχές, να μην είναι copy paste διότι αυτό έχει τόσο αρνητική ενέργεια που μόνο ευχή δεν είναι. Άσε που θέλω οι ευχές να έχουν κάτι δημιουργικό εντός τους. Να φαίνεται δηλαδή ότι έχουν γεννηθεί από άνθρωπο που δεν είναι πρόβατο. Δεν μπορώ να ακούω ευχές του τύπου «ό,τι επιθυμείς». Διότι μοιάζει με το «έχεις δίκιο» που λες σε μία συζήτηση σε κάποιον, ώστε να σταματήσει και να μη σε ζαλίζει άλλο. Ο άνθρωπος, έχει υποχρέωση να γεννάει νέες ευχές, όπως έχεις υποχρέωση να είναι κάθε μέρα λίγο καλύτερος από χθες. Αλλά για να συμβεί αυτό, να σκαρώσεις έναν δικό σου τρόπο να ευχηθείς, είναι ο δύσκολος δρόμος κι έτσι καταλήγουμε στις βαρέτες ίδιες και ίδιες ευχές.
 
Σκοπός του ανθρώπου, είναι να δίνει έμπνευση στον απέναντι και με το να ακούει ο διπλανός μας τα ίδια και τα ίδια, μόνο έμπνευση δεν παίρνει. Είναι σαν κάθε χρόνο φαντάσου, να ανέβαιναν οι ίδιες θεατρικές παραστάσεις στην Αθήνα. Κι έτσι να μην ανακαλύπταμε νέους συγγραφείς (νεκρούς ή ζωντανούς) παρά μόνο τους σταρ. Τους διάσημους. Οι κοινότυπες ευχές, είναι βαρετές σαν την απάντηση που σου δίνει κάποιος στην ερώτηση: «ποιος είναι ο αγαπημένος σου ποιητής;». Ο Καβάφης σου λέει, ή ο Ρίτσος, ή ο Ελύτης, ή ο Σεφέρης και τέλοσπάντων, περίπου γνωρίζεις τι θα απαντήσει μέσα στις 10 (το πολύ) επιλογές που έχει. Φαντάσου κάποιος να σου απατήσει όμως, Βαρβέρης. Θα σε κάνει κι εσένα να γυρίσεις σπίτι και να googlάρεις και να τον ανακαλύψεις. Έτσι πρέπει να είναι οι ευχές. Ώθηση για να συμβεί κάτι. Αφού έτσι κι αλλιώς δεν πιάνουν. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι σήμερα έχουν γενέθλια και το «χρόνια πολλά» που θα ακούσουν από εκατοντάδες, δε θα πιάσει; Κι αύριο θα είναι νεκροί.
Αν η νέα χρονιά είναι μαθηματική πράξη, κρατούμενα να μην έχει.
 
Έλεγα στην αρχή λοιπόν, ότι έχω σταματήσει να δίνω ευχές, ούτε στα γενέθλια, ούτε στην ονομαστική εορτή, ούτε Χριστούγεννα, ούτε Πάσχα, ούτε.. Ούτε στην μητέρα, ούτε στον πατέρα, ούτε στα αδέρφια, ούτε σε φίλους, ούτε στο κορίτσι μου, ούτε σε γνωστούς, ούτε σε κανέναν, αλλά σήμερα θέλω να σου ευχηθώ. Όχι τόσο με σκοπό να πιάσουν οι ευχές αφού μάγος δεν είμαι, αλλά πιότερο για να σε κάνει να χαμογελάσεις κάποια, κάποια άλλη να σε συγκινήσει, κάποια να την βάλεις στην κωλότσεπη, κάποια κάτω από το μαξιλάρι απόψε και όλες μαζί να σε κάνουν κι εσύ να σκαρώνεις ευχές και να τις μοιράζεις στους ανθρώπους, ώστε να τους ταρακουνήσουμε παρέα, να γίνουν δημιουργικοί και να μην μείνουν τεμπέλικα στις ίδιες ευχές και τις ίδιες μέρες που διανύουν. Αιωνία τους η μνήμη, των διαφορετικών αυτής της γης.
 
Σου εύχομαι οι στόχοι σου μέσα στο 2018, να κριθούν διατηρητέοι κι έτσι τίποτα να μην τους κατεδαφίσει. Το άλφα το στερητικό να μη σου κάνει επίσκεψη. Να μην περάσει καν από τη γειτονιά σου. Σου εύχομαι να μην έχουν «κάτω κείμενο» οι σκέψεις σου και όταν μιλάς σε κάποιον, να νιώθει ασφάλεια. Αν η νέα χρονιά είναι μαθηματική πράξη, κρατούμενα να μην έχει. Να τα χαρίσεις όλα. Τίποτα μην κρατήσεις. Κι ας έρθουν ατυχήματα, δυστυχήματα μην έρθουν και στοιχήματα. Δεν χρειάζεται τον τζόγο η ζωή. Σου εύχομαι να μην ξαναμιλήσεις σε κανέναν στον πληθυντικό. Δέντρο είναι ο άνθρωπος και όχι δάσος. Άλλωστε σε μία ζωή ή και στην επόμενη έστω και πάλι δεν φτάνουν για να αφηγηθείς την ιστορία ενός δέντρου, φαντάσου πόσες ζωές θέλουμε για να πούμε τις ιστορίες ενός δάσους. Σου εύχομαι να μη λες βδομάδα, να λες εβδομάδα. Να μη λες Θανάση, να λες Αθανάσιο. Κρίμα δεν είναι για ένα άλφα, να του κλέψεις την Αθανασία; Όσο για το έψιλον, θα μιλήσουμε άλλη φορά.
Σου εύχομαι να μην λες ΧΑΡΗΚΑ με το που γνωρίζεις κάποιον, γιατί όντως δεν έχεις προλάβει να χαρείς.
 
Σου εύχομαι τα παθιάσματά σου να σε αντιπροσωπεύουν. Μην ξοδεύεις εαυτό γιατί ποτέ δεν ξαναγυρίζει ολόκληρος. Πάντα κάτι θα λείπει, όταν τον σκορπάς. Σου εύχομαι να μην κοιτάζεις πόσα like πήρες γιατί είναι κεράσια και όπου ακούς.. Σου εύχομαι να μην λες ΧΑΡΗΚΑ με το που γνωρίζεις κάποιον, γιατί όντως δεν έχεις προλάβει να χαρείς. Οι χαρές θέλουν κι αυτές να ωριμάζουν και να τους δίνεις χώρο, αλλιώς στενο-χωρημένες θα είναι. Σου εύχομαι όταν κάνεις έρωτα, την επόμενη χρονιά, να γιορτάζεις τη μέρα αυτή, σαν να είναι τα γενέθλιά σου. Σου εύχομαι να μην μιλάς άσχημα για την πόλη που ζεις, γιατί σε ακούει. Σου εύχομαι να χρειάζεται να γελάς ολοένα και λιγότερο γιατί οι ευτυχισμένοι άνθρωποι, δεν έχουν ανάγκη να δείχνουν ότι γελούν ώστε να πείσουν κόσμο. Σου εύχομαι να μιλάς καθαρά, να μην τρως συλλαβές. Να περπατάς συνήθως ξυπόλυτη και αν τυχόν θέλεις να φορέσεις, να φοράς τα παπούτσια των άλλων. Σου εύχομαι να έχεις σθένος για όλα τα παραπάνω, αλλιώς τόση ώρα, εύχομαι σε ασθενή!
 
Υ.Γ.
Φυσικά αν τυχόν θέλεις κι εσύ, τις ευχές μου, να τις κάνεις ευχές σου και να ευχηθείς, όπου θέλεις, να το κάνεις άφοβα!

Πρόσφατα από Poems' Box

Οι λουλουδόφιλοι

Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο Μ’ αγαπά!   Στα χέρια κρατώ,
Go to Top