Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Εδώ νεκροταφείο! Εδώ νεκροταφείο! Εκεί;

Χρονογραφήματα από

Το έγραψα την 17n Νοεμβρίου του 2012. Έχουν περάσει 5 ακριβώς χρόνια και δεν είμαι εγώ επίκαιρος, Απλά τα γύρω μου παραμένουν ίδια.


Εδώ νεκροταφείο! Εδώ νεκροταφείο! Αυτές οι δύο λέξεις σ’ αυτήν τη σειρά με στοιχειώνουν εδώ και αρκετό καιρό. Να γράψω για τα «νεκρά» που έφυγαν ή για τα «νεκρά» που έρχονται; Για τα «ζωντανά» που αυτοκτονούν ή για τα «ζωντανά» που λιμοκτονούν; Μη ξεχάσω πως υπάρχουν και τα «ζωντανά νεκρά». Ας γράψω για τ’ αθάνατα «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Εδώ νεκροταφείο! Εδώ νεκροταφείο! 44 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο νιώθω πως ξερνάει άρνηση. Δε θέλει να μιλάτε γι’ αυτό, εσείς οι βολεμένοι, οι κατασταλαγμένοι του τίποτα. Που το μοναδικό πράγμα που αγοράζετε χωρίς να περιμένετε τις εκπτώσεις, είναι ο καναπές. Είχα κι εγώ έναν μικρό κάποτε, αλλά κάποια Χριστούγεννα σαν αυτά που έρχονται, τον δώρισα στο τζάκι μας στο Δήλεσι. Δεν είναι τόσο κακό να ζεσταθείς από το βόλεμα για λίγα λεπτά της νύχτας. Το κακό είναι να καείς στην κόλαση μαζί του.

Εδώ ξανά νεκροταφείο! Εδώ ξανά νεκροταφείο! Και μου έρχονται στο μυαλό ζωντανά. Παχύδερμα κυρίως, όπως ιπποπόταμοι κι ελέφαντες με Alzheimer. Μνήμη μηδέν. Ώρα μηδέν. Μηδέν και στο μάθημα Ιστορίας. «Μαζί τα φάγαμε» άκουσα κάποτε κάποιον γλοιώδη πολιτικό να λέει, ενώ τα σάλια του κισσός, με κατεύθυνση προς τα κάτω, αφού για τον ουρανό την κάνουν μόνο τα ελαφρόδερμα! Έχεις δει φωτογραφία μου; Μ’ έχεις δει στο δρόμο; Ελαφρόπετρα είμαι και θέλει πολύ δύναμη για να σας σπάσω τα διάφανα. Γεμάτες διαφάνειες οι ζωές σας κύριοι και κυρίες πολιτικοί, διαφάνειες και επίπεδα. Σαν project στο Photoshop, όπου βάφεις το άσπρο – μαύρο, με 100 διαφορετικές τεχνικές και στο τέλος έχεις ξεχάσει πως κάποτε υπήρχε και λευκό.

Εδώ φαρμακείο! Εδώ φαρμακείο! Ή μήπως, εδώ μουσείο! Εδώ μουσείο! Αφού τα φάρμακα είναι μόνο για να τα βλέπεις. Δεν έχεις χρήματα φτωχέ μου συνταξιούχε άνθρωπε, για να αγοράσεις το ανεκτίμητο που λέγεται ζωή! Αν και κάποτε σου κάνανε κρατήσεις – υποχρεωτικές – ως ηλικιωμένος για να ζήσεις.

Εδώ γηροκομείο! Εδώ γηροκομείο! Παππού Βαγγέλη, πες μου τι κάνεις; Εσύ πέθανες στα 83 κι εγώ πεθαίνω καθημερινά! Να σου πω και τα νέα, γιατί δεν ξέρω αν στο παράδεισο, έβαλαν λουκέτο αρκετές εφημερίδες, όπως εδώ. Θέλουν στις εργασίες να μας δίνουν σύνταξη κοντά στα 70 και στα όνειρα, με το που γεννιόμαστε. Ναι Παππού, έχουν αλλάξει πολλά από τότε που μας άφησες «ζωντανούς». Σε σημείο να πιστεύω πως εσύ σίγουρα δεν πέθανες. Για μας αναρωτιέμαι.

Εδώ φωτοτυπείο! Εδώ φωτοτυπείο! Να κάνω copypaste την ιστορία και να στη δώσω; Δεν μπορώ να στην τυλίξω μόνο, γιατί σε πρόλαβε, Έλληνα ανάγωγε! Η ανα/τροφή σου φταίει – το ξέρω κακόμοιρό μου – και η μασημένη τροφή. Βάλε το χέρι στην καρδιά – αν δεν την ξεπούλησες ακόμα – και πες μου, πως δεν βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια, χωρίς να μπαίνεις στον κόπο να τα κοσκινίσεις; Πιστός να κοσκινίζω καθημερινά την καθημερινότητά μου, ώστε να διαχωριστούν από αυτή, τα ξένα σώματα ή οι «χοντρότεροι» από την λεπτή καθημερινότητα κόκκοι. Έχω θέμα χοντρό με το λίπος.

Εδώ ξυλουργείο! Εδώ ξυλουργείο! Έτοιμος ο Πινόκιο! Πες μου μια αλήθεια νεοέλληνα και χάρισμά σου. Κι αν πεινάς – που το βλέπω στα μάτια σου – για λίγο μάθημα ζωής, μπες μες στο φτωχικό μου ξυλουργείο και φάε μόνος σου, όσο ξύλο σου χρειάζεται.

Εδώ σκασιαρχείο! Εδώ σκασιαρχείο! Θα μείνω από απουσίες, επειδή ποτέ δεν πάτησα το πόδι μου στα μαθήματα δημαγωγίας και ασυδοσίας; Πάτησα πόδι σ’ αυτά κι αυτό μ’ έκανε να μπορώ να παρουσιάζομαι όρθιος τώρα εδώ μπροστά σας και να σας ενημερώνω πως δε χρειάστηκε να τελειώσω το σχολειό, αφού τέλειωσα μαζί σας.

Εδώ πειθαρχείο! Εδώ πειθαρχείο! Η πόρτα της απομόνωσης ορθάνοιχτη, αλλά βαριά. Φοβάμαι το βάρος της Ελευθερίας και δεν μπορώ να πάρω το νόμο στα χέρια. Γιατί για μας, είναι βαρύς αυτός ο νόμος και για κάποιους άλλους πούπουλο; Γιατί;

Εδώ κρύο! Εδώ ταμείο! Αγκάλιασέ με κορίτσι μου Ελλάδα, να καούμε μαζί κι αυτόν τον Χειμώνα, αφού δεν χρωστάμε σε κανέναν τίποτα!


Χαρίζω το παραπάνω χρονογράφημα, σε όσους πέθαναν για να μπορώ εγώ να γράφω ελεύθερα.

Πρόσφατα από Χρονογραφήματα

Λύκε Like είσαι εδώ;

Μπλε. Όχι της Θάλασσας. Όχι του Ουρανού. Μπλε διαδικτυακό! Το μπλε που
Go to Top