Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Η 17 Νοεμβρίτσα κι ο καθημερινός οίκος (στον Αλέξη Γρηγορόπουλο)

Ποίηση από

Μία (1) Δημοκρατία με κυνηγάει. Δύο (2) ατάκες με κάνουν γαργάρες. Εδώ πολυτεχνείο! Εδώ πολυτεχνείο! Τρεις (3) σωματοφύλακες γλιτώνουν από αποκεφαλισμό, εκείνο το σπίρτο που θα βάλει φωτιά στα μυαλά σας. Μία στάση εδώ να κατέβω. Μια στάση παρακαλώ! Στα τέσσερα (4). Στα τέσσερα σου κόβουν τον πλανήτη. Περιμένεις κέρασμα; Πάρε πέντε (5). Μπάτσοι έξι (6) ψάχνουν τον Αλέξη. Τα εφτά (7) θαύματα του κόσμου, κάνουν χειμωνιάτικα, ηλιοθεραπεία στην Τήνο. Σε οχτώ (8) δόσεις αγοράζεται από το κατάστημα μας τον Ουρανό. Ξύπνα Έλληνα ξύπνα. Εννιά (9) έχει ο μήνας. Το δέκα (10) το καλό περιμένεις; Έντεκα (11) νύχτες να ζήσω μαζί σου. Σαν 1ΟΟ1 νύχτες χωρίς τα κουλούρια. Δώδεκα (12) κι ούτε ένα τηλεφώνημα. Εκτός από ένα, που δεκατρείς (13) με πήραν ανώνυμα. Δεκατέσσερις (14) ώρες ζωή ακόμα κύριε Ευαγγελίου, μου είπαν. Μέχρι τα δεκαπέντε (15) ζεις, τους είπα στην Ελλάδα. Έζησα τα διπλά, οπότε βάλε ένα διπλό. Δυόσμο. Μπάτσοι Δεκαέξι (16) κυνηγάνε έναν Αλέξη. 17 Νοέμβρη!

Από το βιβλίο: «Τα Λιγαπάτητα».

Πρόσφατα από Ποίηση

Οι λουλουδόφιλοι

Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο Μ’ αγαπά!   Στα χέρια κρατώ,
Go to Top