Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Δεν είμαι άνθρωπος

Poems' Box/Πεζός λόγος από
Αν ήξερες το πόσο λατρεύω τ’ όνομά σου, δε θα κοιμόσουν τις νύχτες. Θα εκλιπαρούσες γονατιστή, να μου φτιάξεις πρωινό. Να με ταΐσεις αγάπη. Αν ήξερες το πόσο λατρεύω, τα μελαγχολικά μαλλιά σου, δε θα ξαναπήγαινες στη θάλασσα. Θα δάγκωνες την αλμύρα απ’ το λαιμό μου. Για να φτιάξεις αλατόνερο. Να σκοτώσεις τον πονόδοντο, του τραγανού ονείρου μας. Αν ήξερες το πόσο λατρεύω το χαμόγελό σου, δε θα έφτυνες ποτέ, τον αλήτη γελωτοποιό μου. Θα ήθελες να εκτελεστείς σε τοίχο γεμάτο, από συνθήματα αναρχικών βλεμμάτων μου.
 

Αν ήξερες το πόσο λατρεύω τον αστράγαλο σου, δε θα έκανες έρωτα με ιππόκαμπους. Θα ήθελες να σε πάρω πάνω σε αλόγα και να φύγουμε για την πόλη Vangedesp. Αν ήξερες το πόσο λατρεύω την αγκαλιά σου, δε θα μάθαινες καμία άλλη γλώσσα. Θα έκοβες την δική σου και θα μου την άφηνες, στην κωλοτσέπη. Αν ήξερες ότι είμαι άνθρωπος, δε θα με αγαπούσες.


Από το βιβλίο «Τα Λιγαπάτητα».

Πρόσφατα από Poems' Box

Οι λουλουδόφιλοι

Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο Μ’ αγαπά!   Στα χέρια κρατώ,
Go to Top