Σ’ αγαπό!

Poems' Box/Πεζός λόγος από
Αναρωτήθηκες ποτέ, ποια είναι η λέξη που θα προφέρεις περισσότερο μέχρι να πεθάνεις; Η πιο τραυματισμένη. Εκείνη που θα σε περιμένει σε μία άλλη ζωή να γιάνει. Εκείνη που ακόμα και ως τραυματισμένη, τραυμάτισε τους απέναντί σου. Τους γείτονες και συγγενείς. Τους συμμαθητές σου και τις όμορφες φίλες σου. Τους ιδιοκτήτες των ονείρων σου και τους ενοικιαστές των βλεμμάτων σου. Εκείνη που όταν εσύ την έλεγες, γύρω σου γινόταν χαλασμός Κυρίου! Που κάποιες φορές της έβαζες λουρί και την πήγαινες για τσίσα στο κοντινότερο πάρκο της γειτονιάς σου.
 
Και όταν κάποιες φορές σου φώναζε: «Σταμάτα να με λες, με πονάς» εσύ την ούρλιαζες φάλτσα. Είναι εκείνη η λέξη, που σε έκανε κάποιες φορές να νιώθεις ψηλότερος, πιο όμορφος. Σε έκανε πιο γλυκιά κι έτοιμη! Κι όταν μαζεύτηκαν όλοι οι σοφοί γύρω από ένα τραπέζι, να βρούνε λύση για να αλλάξουν τον κόσμο, εσύ την ξεδίπλωσες σαν χάρτη μπροστά τους. Πότε όμως ένα όνειρο άλλαξε τον κόσμο; Συνήθως οι εφιάλτες τον αλλάζουν.
 
Αναρωτήθηκες ποτέ, ποια είναι η λέξη που θα προφέρεις περισσότερο μέχρι να πεθάνεις; Η πιο απομακρυσμένη. Εκείνη που όταν εσύ πήγαινες τρέχοντας, εκείνη ερχόταν έρποντας κι όταν εσύ έμπαινες χαμογελαστή, εκείνη έβγαινε λυπημένη. Είναι εκείνη η λέξη που τις νύχτες ακούγεται καλύτερα. Μα σε παρακαλώ κάνε μου μια χάρη αν με αγαπάς. Μην την ξαναπείς εδώ στο δωμάτιο. Κάθε φορά που θέλεις να μου την πεις και να στην πω, θα πηγαίνουμε στην στρογγυλή πλατεία εδώ πιο κάτω, για να μάθουμε επιτέλους να κρατάμε τα σωστά (προ) σχήματα.
 
Κοιμήσου τώρα και αύριο πάλι συνεχίζουμε την απεξάρτηση. Κάποια στιγμή, θα την μάθουμε καλά την πουτάνα.