Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Για φόρεμα, τραπεζομάντιλο

Poems' Box/Πεζός λόγος από
Μπήκα στο σπίτι μεσάνυχτα και εικοσιπέντε και σε βρήκα στο μπάνιο. Μέσα στη μικρή προπολεμική μπανιέρα. Έχει κι αυτή την ιστορία της βλέπεις. Η μεταξύ μας ιστορία πάντως – εμού κι αυτής – άρχισε πρόσφατα. Είχες βαμμένα τα νύχια σου στο χρώμα που μισώ πάνω σε δάκτυλα. Ποτέ δεν μου άρεσαν τα ματωμένα δάκτυλα. Νιώθω πόνο και μόνο που το σκέφτομαι. Ήσουν στο πρόσωπο βαμμένη όπως στην κηδεία του ποιητή. Τι θέλει ένα τόσο καθαρό κορίτσι μέσα στην μπανιέρα, σκέφτηκα. Δε μου είπες καλημέρα και αυτό θα το θυμάμαι για πάντα να ξέρεις. Πλησίασα. Τα πόδια σου γυμνά έως το γόνατο και μια παλάμη μου πιο πάνω. Φορούσες ένα άσπρο πουκάμισο από αυτά που φορούν τα αγνά κορίτσια. Μία ξαδέρφη μου ουρσουλίνα είχε ένα παρόμοιο θυμάμαι.
 
Από κάτω είχες βάλει για φόρεμα, το τραπεζομάντιλο που φάγαμε πολλές φορές σαν οικογένεια μαζί. Εγώ, εσύ κι ο γάτος. Κοιτούσες συνέχεια χαμηλά. Η εκτίμηση ήταν αργότερα κατάλαβα. Η εαυτό. Τα παπούτσια με τα οποία σε γνώρισα, ήταν πιο πέρα και κάτω πεταμένα σκόρπια βιβλία. Ασύμμετρα. Με έπιασε μία ψυχαναγκαστική ζαλάδα για λίγο. Άρχισα να τα ανοίγω και όπου υπήρχε η λέξη «κορίτσι» ήταν υπογραμμισμένη. Παντού. Αναρωτιέμαι πόσες ώρες σου πήρε να κάνεις κάτι τέτοιο. Αυτή την σκέψη την είπα ασυνείδητα δυνατά κι όχι από μέσα μου. Κι εσύ απάντησες με το ηχόχρωμά σου που μου έχει λείψει: «Μπροστά στα χρόνια που έχασα, αυτός ο χαμένος χρόνος για να βρω το κορίτσι που ήμουν, είναι δευτερόλεπτο». Τράβηξα καζανάκι κι έκλεισα την πόρτα.

Πρόσφατα από Poems' Box

Go to Top