Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Έκαψαν τα παιδικά μου καλοκαίρια | Κάλαμος Ανατολικής Αττικής

eye stories/Stories Box από
Ακολουθεί φωτογραφικό αφιέρωμα.

Οι γονείς μου αγόρασαν ένα οικόπεδο το 1981 , όταν ήμουν 3 ετών, στο Δήλεσι. Θυμάμαι διάφορα από την εποχή που ήταν ακόμα οικόπεδο, ο μπαμπάς είχε ρίξει πλάκα και ζούσαμε πάνω σε αυτή τα καλοκαίρια, μέσα σε σκηνή. Κάτι που μου έχει μείνει έντονα, είναι που με τα ποδήλατα μας εγώ και τα δύο μικρότερά μου αδέρφια, κάναμε κύκλους γύρω από τη σκηνή για ώρες. Ήταν ένα από τα παιχνίδια μας.

Κάποια στιγμή μεγάλωσα λίγο παραπάνω και έτσι ο μπαμπάς μου έδινε εκείνο το κόκκινο Garelli, μοτοποδήλατο του ’75. Γεννήθηκε 3 χρόνια πριν από μένα. Ένιωθα όμως, πως είμαστε συνομήλικοι. Νοσταλγώ τη χαρά που είχα όταν καβαλούσα πάνω του και πήγαινα βόλτες. Ένιωθα πως είχα δικό μου άλογο. Τον πρώτο καιρό, ο μπαμπάς είχε επιτρέψει η βόλτα να είναι μόνο στην δική μας οδό. Αργότερα , να μπορώ να κάνω το τετράγωνο και να βρίσκομαι και στην από πάνω ή από κάτω οδό. Ώσπου ήρθε και η ώρα, κάπου στα 14 από όσο μπορώ να θυμηθώ, που μπορούσα να παίρνω το Garelli και να πηγαίνω για μπάνιο.

Όμως εγώ, ενώ στην αρχή όντως πήγαινα για μπάνιο κάτω στον Ναυτικό όμιλο του Δηλεσίου, κάποια στιγμή ξεψάρωσα και δε μου έφτανε αυτή η βόλτα. Ώσπου είπα να το πάρω όλο ευθεία να δω που βγαίνει. Στην αρχή έφτασα μέχρι Χαλκούτσι. Αργότερα έφτασα Ωρωπό. Ώσπου κάποια στιγμή ανακάλυψα τον Κάλαμο και πήγαινα σχεδόν καθημερινά εκεί. Λάτρευα την διαδρομή που ήταν όλη παραλιακή! Με θυμάμαι να βρίσκομαι ψηλά στον Κάλαμο και να κοιτάζω τη θάλασσα, ενώ βρισκόμουν ανάμεσα στο δάσος.

Ένιωθα τόσο χαρά κάθε φορά που πήγαινα εκεί και ταυτόχρονα αγωνία μη τυχόν κατέβει ο πατέρας μου στον Ναυτικό Όμιλο και με ψάχνει. Είχε συμβεί κάποιες φορές κι έβρισκα διάφορες δικαιολογίες. Πως ήμουν με φίλους ή με κάποιο κοριτσόπουλο παρέα. Σίγουρα είχε καταλάβει πως τραβιόμουν κάπου μακριά αλλά που να του περάσει από το μυαλό πως έφτανα μέχρι τον Κάλαμο. Φέτος το έμαθε στα 39 μου.

Κάπου εδώ, πρέπει να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Μαμά, που μου έδινε χαρτζιλίκι κρυφά κι έτσι έβαζα βενζίνη (σούπερ) ώστε να με φτάσει για την καθημερινή μου μεγάλη βόλτα. Κι έτσι με αυτά και τα άλλα, συνδέθηκα με κάποιο τρόπο, με τον Κάλαμο και όχι μόνο. Αφού μεγάλωσα κι άλλο αργότερα, πήγαινα ακόμα μεγαλύτερες βόλτες εκεί γύρω. Ανακάλυψα ολόκληρη την Ανατολική Αττική. Όταν λοιπόν, βλέπεις να καίγεται ένα τόσο τεράστιο κομμάτι των παιδικών σου καλοκαιριών, νιώθεις θλίψη.

Γι’ αυτό και δεν άντεξα να πάω σε όλα τα μέρη που κάηκαν. Δεν είμαι σίγουρος πως μπορώ να μιλήσω για το πως ένιωσα όταν βρέθηκα μέσα στο καμένο δάσος. Ίσως να έχω πολλά κοινά στοιχεία στο συναίσθημα, με ένα κορίτσι που το έχουν βιάσει. Ας μιλήσουν οι φωτογραφίες.


O δίσκος που άκουγα όταν έβλεπα τις φωτογραφίες κι έγραφα το κείμενο.

Πρόσφατα από eye stories

Go to Top