Η άστεγη προειδοΠΟΙΗΣΗ (τελευταίο ποίημα)

Poems' Box/Πεζός λόγος από
Το 2016 μετά από σκέψη δύο ετών, αποφάσισα να ζήσω μία βδομάδα ως άστεγος. Άλλο ένα κοινωνικό πείραμα, από αυτά που ξεκίνησα να κάνω από πολύ μικρός. Πήγα κάπου που κανείς δεν γνωρίζει που κι έζησα από τις 8 Αυγούστου έως τον Δεκαπενταύγουστο. Αυτό το κείμενο, το έγραψα λίγες ώρες πριν φύγω από το σπίτι, δίχως να γνωρίζω αν θα ξαναγύριζα. Προσεχώς, ίσως μιλήσω για αυτή την εμπειρία..
 
Στα 38 μου έμαθα πια, πως οφείλω (στον εαυτό μου) να γνωρίζω πως δεν υπάρχει δύναμη μεγαλύτερη από αυτή της αποφάσεως. Την πήρα. Θα βγω να ζήσω πεθαίνοντας. Ίσως πεθαίνοντας και να ζήσω. Μα θα βγω. Δεν είναι φάση, είναι απόφαση. Χθες πέθανε μία γυναίκα 38 ετών. Από ξόδεμα.
 
Όπου βλέπω ουρά, στέκομαι. Ώσπου έρχεται η σειρά μου. Την δίνω στον επόμενο και φεύγω. Είναι τόσο απλό να κάνεις έναν άνθρωπο να χαμογελάσει (σκέφτομαι μέχρι να απομακρυνθώ). Και νιώθω όμορφα κι εγώ και να κι ο Κάφκα στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή, που λέει: «Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά, δεν γερνάει ποτέ». Θα πεθάνω νέος λοιπόν;
 
Είχα το συγκυριακό προνόμιο να γνωρίσω από κοντά πολλούς από τους ανθρώπους που χάραξαν τον πολιτισμό μας. Γεύτηκα στιγμές προσωπικής επαφής μαζί τους και συζητήσεις με τόσο ενδιαφέρον, όσο ένα μπαλόνι που φεύγει από το χέρι ενός παιδιού και το κοιτάζεις να δεις μήπως μπορέσεις να ανακαλύψεις που πάνε όλα αυτά τα μπαλόνια. Χθες πέθανε ένα κορίτσι από ασφυξία. Πνίγηκε μέσα σε όλα αυτά που δεν έκανε.
 
Εντάξει κάτσε απέναντί μου να μιλήσουμε για τα θέλω σου. Αλλά άσε με να σου πω ένα παραμύθι. Μια φορά κι έναν καιρό, ένας παπαγάλος μπορεί να μάθει να λέει «καλημέρα», αυτό όμως δεν αποτελεί γλώσσα. Εκτός κι εάν το λέει μόνο το πρωί και όχι το βράδι. Ένας γάτος πέθανε χθες από το αντίθετο της περιέργειας.
 
Ο Λειβαδίτης λέει πως η ζωή μας αποκτά σημασία όταν την διηγούμαστε σε κάποιον. Δεν το έκανα γι’ αυτό όμως. Αλλά για να πάρει η δική σου ζωή, σημασία. Κι όταν λέω εσύ, εννοώ εσύ που πέθανες περισσότερες φορές από όσες έζησες.
 
Κι αν δεν με ξαναδείτε ποτέ, εγώ άφησα προειδοΠΟΙΗΣΗ στο τζάμι του αυτοκινήτου σας. Ακόμα και στην πόρτα της πολυκατοικίας σας κι ας έλεγε πως απαγορεύονται οι πλανόδιοι. Με την πλάνη, η μοναδική επαφή που έχω, είναι της αποπλάνησης. Και κάπως έτσι με κέρδισε η ζωή.