Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Αγαπάς τα μαλλιά μου;

Poems' Box/Ποίηση από
Αυτοί που μας αγάπησαν
περισσότερο, είναι εκείνοι
που μας έχουν χτενίσει
τα μαλλιά.
 
Που τα κρατούσαν
στα χέρια τους,
σα να κρατούν ζωές.
 
Εκείνοι που όταν μας
κοιτάζουν στα μάτια,
σταματάει η καρδιά τους.
Και όχι δεν ξεκινάει
ποτέ ξανά.
 
Παραμένουν εκεί έξω άραγε,
καρδιές σταματημένες για σένα;
 
Αυτοί που μας έχουν
αγαπήσει περισσότερο,
είναι εκείνοι που μας
πήραν δώρο ό,τι θα έπαιρναν
στον εαυτό τους.
 
Ή ό,τι βρήκαν
στο δωμάτιό τους.
 
Εκείνοι που όσες ζωές κι αν ζήσουν,
εμάς θα θεωρούν μόνο ζωή τους.
Εμάς που μας αγάπησαν χωρίς
να κάνουμε απολύτως τίποτα.
 
Ή μάλλον κάτι κάναμε.
Μείναμε και μένουμε οι εαυτοί μας
σ’ έναν κόσμο, που ολοένα χάνει
τον μονάκριβο δικό του.
 
Εκείνη που με αγάπησε
περισσότερο, περισσότερο
από κάθε «εκείνη», έχει
μακριά όμορφα μαλλιά
και κάποια μέρα θα της
τα χτενίσω εγώ.

Πρόσφατα από Poems' Box

Πελαγοδρομώ

Φωνές. Θόρυβος. Με αποσπούν από την έναρξη. Ή το φινάλε; Δε θυμάμαι.

Δισύλλαβη γριά

Μία ηλικιωμένη κυρία με ολόλευκα μαλλιά που μοιάζουν με μαλλί της γριάς,

Μυστικός Δείπνος

Στον Νικόλα Άσιμο. Κάθομαι στο γνωστό τραπέζι που αγαπάω. Εκείνο που είναι
Go to Top