Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Τα ξυπόλυτα κορίτσια

Poems' Box/Πεζός λόγος από
Παρατηρώ τα ξυπόλυτα κορίτσια το καλοκαίρι και ο Χειμώνας ζηλεύει. Τα ξυπόλυτα κορίτσια έχουν μία ποιητικότητα που ποιητής αναγνωρισμένος, ακόμα και με Νόμπελ, θα ζήλευε! Τα ξυπόλυτα κορίτσια δε χρειάζεται για να τα ερωτευθείς να μιλήσουν. Φτάνει να περπατήσουν. Όχι όμως προς το μέρος σου. Προς άλλη κατεύθυνση για να ακολουθήσεις. Και ακολουθείς. Σαν μικρό παιδί που βρίσκει στο δρόμο μία καραμέλα και λίγο πιο πέρα άλλη και πάει λέγοντας. Ώσπου στο τέλος θα βρεθεί σε ένα πανέμορφο ισόγειο χώρο, με μία παλιά βαριά γκρι πόρτα, όπου εκεί μέσα ζει ο άνθρωπος που φτιάχνει καραμέλες. Το κουδούνι δεν λειτουργεί και ο άνθρωπος είδε το παιδί από το μεγάλο παράθυρο. Του ανοίγει την πόρτα και του δίνει μία μεγάλη σακούλα με καραμέλες. Μπορείς να φανταστείς τη χαρά του παιδιού; Τέτοια χαρά θα πάρεις αν ακολουθήσεις ξυπόλυτο κορίτσι.
Να του ετοιμάζω την χρυσή ουσία μου και όποια άλλη και να του την αφήνω ακριβώς πάνω στα ξυπόλυτα πόδια του μαζί με μία τόσα δα κορώνα!
 
Με τα ξυπόλυτα κορίτσια, κάνω έρωτα δίχως να το ξέρουν. Δεν υπάρχει λόγος. Άλλωστε όταν εσύ ακούς ένα τραγούδι και δακρύζεις, δεν γράφτηκε για σένα, αλλά έτσι νιώθεις. Κι αυτό δεν πειράζει καθόλου τον δημιουργό. Έτσι και τα ξυπόλυτα κορίτσια. Τα ξυπόλυτα κορίτσια με ερεθίζουν και θέλω να κάνω έρωτα με τις λέξεις. Ευτυχώς οι λέξεις δεν ντρέπονται και έτσι μπορώ να τους κάνω έρωτα όπου κι αν βρίσκομαι. Εγώ ντρέπομαι;
 
Τα ξυπόλυτα κορίτσια έχουν αλλιώτικο χαμόγελο από τα άλλα. Ξυπόλυτο θα το έλεγα. Και ο ήχος που βγαίνει από το στόμα τους όταν χαμογελούν, μοιάζει με το κλάμα του μωρού όταν γεννιέται. Εκείνο το πρώτο κλάμα που θα σημάνει την έναρξη μιας νέας ζωής. Μιας γέννησης. Έτσι και τα ξυπόλυτα κορίτσια, δεν χαμογελούν απλά, αλλά γεννούν μωρά χαμογελαστά!
Αφήστε ξυπόλυτο κάθε κορίτσι στον πλανήτη όπως ξυπόλυτα κοιμούνται τις νύχτες όπως ξυπόλυτα γεννήθηκαν.
 
Ένα ξυπόλυτο κορίτσι κι εγώ, θέλω να νοιάζομαι και να φροντίζω. Να του αφήνω μπροστά στα ξυπόλυτα πόδια του, κίτρινα τριαντάφυλλα, νυχτερινά ποιήματα και ταξίδια, Κυκλαδίτικα νησιά, ξαφνικές αγκαλιές από πίσω, φωτογραφίες του δρόμου και φιλιά από μανιτάρι. Να του ετοιμάζω την χρυσή ουσία μου και όποια άλλη και να του την αφήνω ακριβώς πάνω στα ξυπόλυτα πόδια του μαζί με μία τόσα δα κορώνα, που θα ρωτήσω «σε ποιο δάκτυλο θέλεις να στην κρεμάσω;» και το κορίτσι θα πει «όπου θέλεις εσύ Βασιλιά μου«.
 
Ανοίξτε την ντουλάπα τους και μαζέψτε ό,τι παπούτσια έχουν. Κοιτάξτε και κάτω από το κρεβάτι τους. Αφήστε ξυπόλυτο κάθε κορίτσι στον πλανήτη όπως ξυπόλυτα κοιμούνται τις νύχτες όπως ξυπόλυτα γεννήθηκαν. Τα ξυπόλυτα κορίτσια θα σώσουν τον κόσμο. Θα πατήσουν με τις γυμνές πατούσες τους τη γη και θα ενεργοποιηθούν όλα τα ηφαίστεια. Τότε μόνο θα αλλάξει ο κόσμος. Όταν ο κόσμος φύγει.

Πρόσφατα από Poems' Box

Οι λουλουδόφιλοι

Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο Μ’ αγαπά!   Στα χέρια κρατώ,
Go to Top