Ο ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ

Η καρέκλα έχει δύο νότες

Poems' Box/Ποίηση από
Πρώτη νότα: Πόσο μπορεί να αντέξει ένα γυμνό σώμα ανάμεσα σε άλλα που φορούν κουτιά; Σηκώθηκαν κάποιοι να απαντήσουν. Μα καλά, τόσο πολύ φωνάζουν οι ερωτήσεις μου; Στις έξι καρέκλες πίσω, δεν κάθησε κανείς (ίσως μόνο ο Οδυσσέας). Αν ήταν όμως επτά, θα καθόταν η Αλίκη. Τελικά η Χώρα των Θαυμάτων, είναι μόνο μία καρέκλα; Εγώ διάλεξα να μην κάτσω, ούτε σε χώρα, ούτε σε θαύμα. Θα γινόμουν υπερ-βολικός αν έκανα κάτι τέτοιο. Το κορίτσι εκείνο δεξιά που σε σχεδιάζει με ρυθμό τρυποκάρυδου, τι ζώδιο είναι άραγε; Θα το ρωτούσα αν δεν ντρεπόμουν τα ρούχα του. Σαν πολλοί δίδυμοι μαζευτήκαμε στον τρίτο. Ποιος να μείνει γυμνός και ποιος ντυμένος; Ιδού η αταξία! Το δεξί μου χέρι πάει να πνίξει την καρέκλα. Το αριστερό, μάρτυρας θα πει όλη την αλήθεια. Χμ! Δε γλιτώσαμε κι από το κλισέ «Η αλήθεια είναι γυμνή». Ντροπή!
 

Δεύτερη νότα: Λες να μην είναι καρέκλα και να είναι φέρετρο; Δεν βλέπω όμως, κανέναν να κλαίει. Μάλλον είμαστε καλό σόι. Από δω και πέρα έτσι πρέπει να κάνουμε στους γυμνούς. Ό,τι και στους νεκρούς. Να τους λέμε. Μη μου πεις ότι θα περπατήσεις πάνω από τη θάλασσα πατώντας στα ποιήματα που ακόμη δεν έχουν γραφτεί. Θα είναι από τα άγραφα. Έντεκα σελίδες είναι. Μην παίζεις με τους άσσους. Είσαι γυμνή πια και μανίκια δεν έχεις. Θα πρέπει να προσέχεις. Νάτη και η ρίμα. Θα φτιάξω τώρα για σένα και θα στο αφιερώσω, ένα παιδικό ντυμένο τραγούδι, με τις λέξεις: Στόμα, σώμα, δώμα, πώμα, χρώμα, πτώμα, χώμα, ακόμα (μία μου λείπει).


Υ.Γ.
Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της παράστασης «pietà après pietà» και αφιερώνεται στην Αγγελική Παπαθεμελή που τόλμησε να μείνει ντυμένη, μπροστά σε ένα πλήθος δίχως ήθος.

Πρόσφατα από Poems' Box

Οι λουλουδόφιλοι

Μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο, μαύρο, άσπρο Μ’ αγαπά!   Στα χέρια κρατώ,
Go to Top